Fleur: ‘Sinds de Chinezen mijn tijdlijn bevolken heeft de fatshaming een zeldzaam badinerend niveau bereikt’

VIVA-journalist Fleur Meijer (37) schrijft over wat haar zoal bezighoudt.

Als ik zo vrij mag zijn, wil ik graag een nieuwe schaamte aan ons toch al rijke schaamteassortiment toevoegen. Dataschaamte. Dat bestaat. Want ik heb dat. En omdat er veel vragen bij komen kijken en weinig antwoorden, is het ook nog eens een complexe schaamte. Sterker nog, sinds ik dataschaamte heb, zou ik echt tékenen voor wat eenvoudige, eendimensionale vlees- of vliegschaamte.
Alleen al deze vraag: hoe en waar ontstaat zoiets? Ja, het laait elke keer op als ik door Instagram en Facebook scroll. Maar is het daar begonnen? Nee. Op dat moment heeft Silicon Valley mijn datapakketjes, wat dat ook concreet moge zijn, al ik weet niet hoe lang verhandjeklapt. En nu zijn ze, dát weet ik dan weer vrijwel zeker en bovendien heb ik daar bewijs voor, ook in handen van ‘de’ Chinezen. En je kunt veel zeggen van Chinezen, maar niet dat ze niet goed zijn in dingen te weten komen over mensen. Over mij weten ze in elk geval al twee cruciale dingen. 1. Fleur is te dik 2. Zodra Fleur een domme Tell Sell-gadget ziet, gaat ze hoe dan ook klikken en vaak ook nog kopen.
Het resultaat laat zich raden. Ik hád al een tijdlijn waarin ik doorlopend geattendeerd werd op dieetprogramma’s (bedankt Zuckerberg, nee jíj trekt volle zalen), maar sinds de Chinezen mijn tijdlijn bevolken heeft de fatshaming een zeldzaam badinerend niveau bereikt. Die van het corrigerend ondergoed om precies te zijn.

Ik word werkelijk gebombardéérd met filmpjes waarin wild bloezende vetrollen in vleeskleurige broekjes worden gepropt, waarna de vrouw in kwestie ineens rondjes voor de spiegel draait met een keurig silhouet.

En toen ik klikte, want dat dóe ik dan dus, bleek er een variant van AliExpress achter te zitten. Nu heb ik in een ver Tell Sell-verleden al eens een wijze les geleerd op het gebied van corrigerend ondergoed. In steekwoorden: feest, mooie jurk, verkeerde beweging, ondergoed op knieën. Meer wil ik er niet over kwijt, behalve dit: als je eigenwaarde je lief is, doe het niet.
Maar goed, ik ben, zelfs voor fatshamende Chinese alogritmes, natuurlijk méér dan te dik. En zij hebben een schier oneindig arsenaal aan domme Tell Sell-gadgets om dat te bewijzen. Ik ben ook iemand die behoefte blijkt te hebben aan Gekko Tape. Daarmee kun je namelijk een baksteen aan de muur plakken. En dat heb ik blijkbaar altijd gewild, want ik heb het besteld. Ik ben ook iemand met een blijkbaar sterke behoefte aan een apparaat om op revolutionaire wijze van kattenhaar af te komen. Want dat heb ik besteld. Ook ben ik blijkbaar iemand die gelooft in een werkelijk mágische mascara waarmee je wimpers tot ongekende hoogten kunt opkammen. De filmpjes waren, ik kan niet anders zeggen, behoorlijk overtuigend en de reviews unaniem juichend. Dus heb ik het besteld. Enfin.
Het resultaat in steekwoorden: kapstok valt nog steeds van muur, nog steeds kattenhaar, afschuwelijke spinnenpoten die voor wimpers moeten doorgaan.
Dataschaamte. Dat bestaat. Want ik heb dat.
Volkomen terecht.

Fleurs column is afkomstig uit VIVA 02-2020. Deze editie ligt t/m 14 januari in de winkel. Je kunt de editie ook hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«