Fleur: ‘Prima, fine, oké, zei ik tegen mezelf. Drink die hele gifbeker gewoon leeg’

VIVA-journalist Fleur Meijer (37) schrijft over wat haar zoal bezighoudt.

Prima, fine, oké, zei ik zonder woorden tegen mijn poes. Ik ga al. Ze keek me aan met haar gebruikelijke blik – een perverse mix van diepe liefde en eeuwig verwijt. Zuchtend trok ik mijn jas aan. Er was geen ontkomen aan. Kom op, zei ik tegen mezelf. Het is een heel goede dierenwinkel. Je kunt in elk geval niet ontkennen dat ze passie voor het vak heeft. Toch?
Ja. Vooruit dan maar. Met opgeheven hoofd stapte ik even later een gemêleerde dampkring van bordkartonnen vleeswaren binnen. Daar stond ze. Verdomd, ik zag het nu pas. Greta Thunberg. Sprékend. Maar dan met een paardenstaart.

Voor haar staarde een jongen met warrig haar bedremmeld naar de zak kittenbrokken op de toonbank. Ernaast stond een grote kooi waarin een pastelkleurige papegaai ondersteboven aan een stok hing.
‘Hoi,’ zei ik zachtjes. Ik heb eigenlijk een mening over vogels in kooien, maar die probeerde ik wijselijk te onderdrukken.

‘Ik zag hoe de papegaai zijn blik trok. ‘Is dat beest eigenlijk te koop?’ vroeg hij.’

‘Nou, dan raad ik u toch écht aan deze er ook bij te nemen,’ zei Greta. ‘Ontwormen moet zéker vier keer per jaar, hun leven lang. Ik neem aan dat u ze wel al een kuur heeft gegeven met zeven weken?’ De jongen schudde langzaam zijn hoofd. Greta spreidde haar handen en leunde voorover op de toonbank. Ze keek hem indringend aan. ‘98% van de kittens wordt al in de baarmoeder besmet, wist u dat? Niet ontwormen kan een ernstige groeiachterstand veroorzaken.’ De jongen haalde een hand door zijn haar. ‘Oké,’ zei hij. ‘Ik ga 
het meteen doen.’ Ik zag hoe de papegaai zijn blik trok. ‘Is dat beest eigenlijk te koop?’ vroeg hij. Een geamuseerd hoog lachje schalde door 
de winkel. ‘Nee,’ zei ze. Ze liet een omineuze pauze vallen. 
‘Wij verkopen namelijk geen beesten. Wij verkopen díéren.’ De jongen mompelde excuses, terwijl Greta, stralend op haar zegewagen, vlot de transactie afhandelde. Schichtig verliet hij het pand.

‘Ik deed mijn mond open, maar er kwam even niets uit.’

Nu was er écht geen ontkomen meer aan. ‘Kunt u het vinden?’ vroeg Greta. ‘Ik… eh… 
ik zoek eigenlijk een kam om klitten mee uit de vacht van mijn ragdoll te krijgen,’ zei ik met een aura van schaamte. ‘Ze… eh… heeft er best veel.’
‘O jee,’ zei Greta. ‘Ja, dat is het ding met ragdolls hè. Die moet je heel geregeld borstelen.’ Ik deed mijn mond open, maar er kwam even niets uit.
‘Twee keer per week is al genoeg,’ zei Greta. ‘Daar voorkom je dit soort dingen mee.’ Ze pakte twee kammen uit het schap. ‘Deze moet je hebben.’
‘Anders nog iets?’ vroeg ze, lopend naar de toonbank.
Prima, fine, oké, zei ik tegen mezelf. Drink die hele gifbeker gewoon leeg. Je staat er nu toch. ‘Eh… doe er ook maar van dat ontwormingsmiddel bij. En eh… vlooienmiddel.’
Thuis lag mijn poes dellerig op het tapijt gedrapeerd. Ze keek verstoord op terwijl ik twee kammen, een tube en een pipet omhoog hield. ‘Sorry,’ zei ik.
‘How dare you!’ siste ze, en ze rende naar het kattenluik.

Fleur’s column komt uit VIVA 42. Dit nummer ligt t/m 23 oktober in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «

Foto: Natasja Noordervliet