Fleurs column: Volkomen imperfect

 

Weinig dingen maken mij droeviger dan een vakantie die voorbij is, maar je doet er zo verdomd weinig tegen. Voorbij was Hong Kong, en naar huis moesten we. Toegegeven, de thuiskomst viel me alles mee. Ik had weliswaar weer dat vervreemdende, bijna transcendente moment van de voordeur opendoen (Hier wonen we. O ja. Raar. Waarom eigenlijk? Zag het er altijd al zó uit? Ik heb nú een schilder/aanbouw/nieuwe tafel/bank/gordijnen/o ja, geld/nieuw leven nodig) maar dat ging zoals altijd vanzelf voorbij en trouwens, het huis stónd er tenminste nog. Net als mijn bionische poes-met-stalen-pin-wegens-gecompliceerde-breuk, die weer op vier pootjes naar me toeliep voor een prachtig, Hallmarkfähig weerzien.

Nee, dit viel me alles mee, dacht ik terwijl ik met m’n lekker snelle wifi op Facebook en consorten rond klikte om te zien wat ik zoal gemist had. Niks, zo bleek. Het merendeel van de Facebookers was nog steeds boos om van alles, er waren weer tientallen stukjes schaamteloze egomarketing, en verder werden er natuurlijk vooral evenementen afgeschuimd om de festivalselfieverzameling en de foodporn aan te vullen. Im Westen nichts neues, kortom. Laat staan iets origineels.

Ik scrolde snel verder in een poging mijn milde vakantieluim nog even vast te houden, maar daar bleek het al te laat voor. Want wat was die obsessie van mijn timeline met een film die de jeukwaardige titel ‘Bad moms’ heeft? Ik wilde het niet, maar ging toch de trailer kijken. Die was precies wat ik vreesde: een flauw puberaal clichéfeest, vol rebels bedoelde truttigheid. Ik snap het niet.

Waarom is het ineens zo modern en edgy om eerst in blogs vol geuzennamen als ‘loedermoeder’ en nu een film lang heel hard te roepen dat je totáál niet perfect bent? Dat jij ook heus je onvolkomenheden hebt, qua lichaam sowieso, nee echt, met kruimels op het aanrecht, en een never ending stapel wasgoed die je gewoon wel eens laat liggen, want zo súpermoe dat je soms zelfs iets flikt bij je kinderen dat pedagogisch zeg maar niet helemaal in de haak is. Nee, bepaald geen fraai staaltje van volmaaktheid. Ik geef het maar gewoon toe. Erg hè?

Nou. Trappen mag altijd hoor, daar niet van. Ook als het tegen een open deur is. Maar wat mij verbaast, is dat de wil om een perfecte vrouw te zijn blijkbaar heel sterk leeft. Sterk genoeg om te geloven dat ze überhaupt bestaat, die mythische überfrau. Ik heb haar zelf nooit gezien, of het moet in reclames zijn, maar misschien ben ik verblind door al mijn eigen slechte eigenschappen. En ik schaam me voor geen van hen. Ik ben lui, chaotisch, druk, neurotisch, dramatisch en continu in gevecht met mijn eigen vraatzucht. Er overkomt mij steeds van alles, en de hoop mijn leven ooit volledig onder controle te krijgen heb ik goeddeels opgegeven. Soms vind ik dat ik nú een schilder/aanbouw/nieuwe tafel/bank/gordijnen/o ja, geld/nieuw leven nodig heb. Daarna vergeet ik het weer.

Ik ben volkomen imperfect. Maar ik denk dat ik een hele leuke moeder zou zijn.
Of in elk geval een originéle.


VIVA-journalist Fleur Meijer (34) schrijft over haar dagelijkse strubbelingen. Elke week lees je Fleurs column in VIVA.

Je kunt het blad hier online bestellen.

fleur.meijer@sanoma.com
Twitter: @lafleurfatale

Lees meer columns van Fleur:

Hollandse hypocriet
De Kong in Hong Kong
Katastrofe
Katastrofe (2)
Wijvengedrag
Clichébingokaravaan
Plexit
Wegwijsman
Kattenvrouwtjes
Soepele lendenen
Tatoeaties
Treinleed