Fleur: ‘De droeve conclusie: ik, uitgerekend ík kan geen series meer kijken’

VIVA-journalist Fleur Meijer (38) schrijft over wat haar zoal bezighoudt.

Het gevoel sluimerde al een tijdje. En zoals dat gaat, leidde dat tot een besef en een droeve conclusie. Het gebeurde toen ik voor de vierde keer The Crown op pauze zette. De eerste keer om thee te zetten. De tweede keer om een haakje aan mijn nagel bij te vijlen. De derde keer om te googelen of de maanlanding voor de Duke van Edinburgh echt aanleiding was voor zijn midlifecrisis (antwoord: nee). Die pauze duurde zo lang dat ik weer opnieuw moest opstarten; ik had namelijk meteen maar even wat artikelen gelezen over Charles versus Camilla, en, nu ik er toch was, een beknopte geschiedenis van Wales. Na het hervatten kreeg ik een appje. En nog een en nog een, en dus ging de pauzeknop weer in. Toen ik weer opkeek, zag ik niet meer een still van the Queen met krant aan de ontbijttafel, maar grote rode letters op een zwart scherm.
Het was niet de eerste keer dat het zo ging. Het gaat eigenlijk elke keer zo.

De droeve conclusie: ik, seriekijker van het eerste uur, ooit HBO-pionier in het nog analoge tijdperk, voormalig torrent-piraat, professioneel binger en liefhebber tot in mijn diepste vezels, uitgerekend ík kan geen series meer kijken.

Hoe heeft dat kunnen gebeuren?
Het is verleidelijk om te denken dat het aan The Crown ligt. Maar dat is niet zo. Ik vind The Crown prachtig en meeslepend. Een meeslepende serie vier keer op pauze zetten: ik kan dat blijkbaar. Wat ik tegenwoordig ook kan: een meeslepende serie nooit meer afkijken. The Deuce, bijvoorbeeld. Twee heerlijke seizoenen heb ik me laten onderdompelen in de zwaarbesnorde, doorrookte pornoscene van New York in de late jaren zeventig. En toen ik er onlangs achter kwam dat er alweer een dérde seizoen bezig was op HBO, een memo die ik even gemist had, ging ik snel een aflevering kijken. Fijn weer hoor, dacht ik. De rest van de afleveringen ben ik vergeten te kijken. Mindhunter: spannend, beklemmend en, altijd goed, over seriemoordenaars. Totdat ik voor de zesde keer wakker werd op de bank.
Black sails, Black Mirror, Peaky Blinders, OITNB, The Affair, The leftovers, Better call Saul, Veep, The Wire, Stranger Things, Walking Dead, Narcos, Luther, Derry Girls, Mad Men, When They See Us, La casa de papel en weet ik wat nog meer: ik heb eraan geroken, gelikt, op gekauwd en weer roemloos uitgespuugd. Terwijl ik het best lekker vond, daar niet van.
En het mag. Iedereen doet ‘t. Het is de verschuivende moraal die hand in hand gaat met keuzevrijheid. Maar ik mís het zo, die toewijding van vroeger. Dat verliefde gevoel in je buik, alleen al bij de eerste tonen van het intro (TrueBblood! Carnivale! Six Feet Under! Breaking Bad!) De slapeloze nachten. En vooral: de heerlijke wetenschap dat er maar één seriemoordenaar in je leven was: Dexter.
Nu ben ik het zelf.
Over droeve conclusies gesproken.

Fleur’s column komt uit VIVA 50Dit nummer ligt t/m 17 december in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «

Foto: Natasja Noordervliet