Géza schrijft: ‘Op social media werd ik vervloekt en zelfs met de dood bedreigd’

Géza Weisz (32) is acteur en dj en schrijft in VIVA elke week over zijn leven.

Expeditie Robinson is een realityprogramma waarbij zo’n zestien bekende Nederlanders op een onbewoond eiland worden gedropt. Terwijl ze zijn overgeleverd aan de meest primitieve omstandigheden waar menig Aboriginal z’n neus voor zou ophalen, moeten ze om de zo veel dagen een medespeler naar huis sturen. Dit jaar wordt het spel genadeloos hard gespeeld. Iedereen lijkt zich op het strategische schaakspel te storten. En wie zich eraan onttrekt, wordt nogal vreemd aangekeken. Niet alleen op 
het eiland zelf, ook op social media worden slinkse manoeuvres steeds meer toegejuicht.

‘Ik 
heb niet voor niets op de toneelschool gezeten, dacht ik.’

Dat was in mijn tijd wel anders. In juni 2013 vloog ik naar Maleisië, om daar een maand lang op een houtje te bijten. Mijn goede vriend Sef en ik waren na een week het vissen met een klamboe zat en besloten dat het programma wel wat spanning kon gebruiken. De ene na de andere kandidaat had inmiddels opgegeven en toen er weer iemand de handdoek in de ring dreigde te gooien, besloten wij de boel op stelten te zetten. Ik 
heb niet voor niets op de toneelschool gezeten, dacht ik, en dus verzon ik een verhaal om 
de rest van 
de groep te misleiden.

‘De volgende ochtend werd ik echter wakker met een verlicht gevoel.’

Wij stemden, geheel tegen de verwachting van de kijker in, publiekslieveling Geraldine Kemper eruit en 
dat werd ons niet in dank afgenomen. Overal op social media werd ik vervloekt en hier en daar zelfs met de dood bedreigd. Terwijl ik de avond van de uitzending een tikkeltje aangeschoten over het Leidseplein liep, las ik op Twitter dingen als: ‘Géza is de rat van Expeditie’ en ‘Ik wil die Géza doodtrappen’ of ‘Hitler is er eentje vergeten #kkjood’. Natuurlijk waren ze niet allemaal zo heftig, maar ik schrok me te pletter en even voelde het alsof de hele wereld zich tegen me had gekeerd. Dus vluchtte ik naar huis, waar ik schichtig mijn bed indook. 
De volgende ochtend werd ik echter wakker met een verlicht gevoel. Ik realiseerde me dat ik al bijna mijn hele leven bezig was geweest met het pleasen van alles en iedereen. Nu mijn grote angst – dat niet iedereen me leuk zou vinden – werkelijkheid was geworden en ik daar zwart op wit het bewijs van had teruggelezen op internet, voelde dat opeens als een bevrijding. Waarom had ik me 
in godsnaam al die jaren zo krankzinnig druk gemaakt om de mening van al die mensen?

Ik hoop dat de kritiek dit seizoen op Frank van der Lendes vlechtjes en Roy Donders’ gebleekte gebit hen ook zal verlossen van de onverzadigbare hunkering naar erkenning.

Géza’s column komt uit VIVA-2019-43. Dit nummer ligt t/m 28 oktober in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «

Foto: Rachel Schraven