Lianne’s moeder is ziek, terwijl ze haar vader al is verloren: ‘De afgelopen weken ben ik in stilte verliefd geweest’

lianne

Lianne Sanders (32) is bezig met haar derde boek. Haar moeder is ziek terwijl ze haar vader al is verloren. Lianne schrijft in haar column over dat proces. 

Ik zit in de trein onderweg naar m’n moeder. De trein had eindeloze vertraging door de sneeuw en dat gaf me de kans om na te denken. Als ik straks aankom in m’n ouderlijk huis, gaan we vast en zeker wandelen. Dat doet m’n moeder nog elke dag. Soms een uur, soms drie kwartier.

Sinds we weten dat ze kanker heeft, werkt ze niet meer. In het begin ging ze razendsnel achteruit, maar nu haar chemo aanslaat, is ze stabiel. Een stabiele zes, zoals ze zelf zegt. En met een stabiele zes kun je nog wel wandelen, maar niet werken, lang de hort op of toekomstplannen maken. Want na de laatste chemokuur van deze week komt er geen volgende en dan is het verdere verloop onzeker – hoe lang blijft een stabiele zes dan nog een stabiele zes?

Ik ben aan het bedenken of ik haar straks ga vertellen over de jongen die ik heb ontmoet. Ik ben normaal een beetje voorzichtig met dat soort dingen. Zou het wel stand houden, blijft het wel fijn, wordt het überhaupt wel een relatie – ik weet altijd genoeg redenen te bedenken om nieuwe jongens weg te houden bij m’n familie en vrienden. Ik bedoel: bij een aanzoek is het toch nog vroeg genoeg?

Maar nu ga ik twijfelen. Wat nou als dit de liefde van m’n leven is en ik over vijf jaar met twee kinderen op een boerderij in de Achterhoek woon en m’n moeder hier nooit iets van heeft meegekregen? Terwijl dat nog wel kón? Je zou er direct bindingsangst van krijgen.

Lees ook:
Lianne’s moeder is ziek, terwijl ze haar vader al is verloren: ‘Ik moet hier weg’

De afgelopen weken ben ik in stilte verliefd geweest. Dat is gek in een tijd waarin je ook heel verdrietig bent. Als ik bij hem was, dacht ik helemaal niet aan m’n moeder. Volgens m’n vriendinnen hoef ik me daar niet schuldig om te voelen. Eentje zei: ‘Dit is precies wat jij nodig hebt in een tijd waarin er al zo weinig warmte is.’ En ik moet zeggen: het is heerlijk om soms helemaal uit de zieke-moeder-bubbel te stappen en te leven in Amsterdam alsof er
niets aan de hand is. Nou ja, behalve dat je geen winkel of kroeg in kan, maar je snapt m’n punt.

In elke andere situatie zou ik zometeen de trein uit stappen en kletsen over m’n vriendinnen, hoe mooi de stad erbij lag door de sneeuw en hoe het schrijven van m’n nieuwe boek gaat. Want ja, het zou ook al over kunnen zijn op het moment dat deze VIVA in de winkel ligt en dat vind ik dan toch een beetje gênant. ‘Maar we gaan van het positieve uit,’ hoor ik m’n vader vanuit de hemel zeggen. En ik moet lachen.

De trein nadert z’n eindstation, ik loop zo de welbekende vijf minuten naar m’n moeders huis. Na een kop thee zal de wandeling starten. En dan zal ik eens over hem beginnen.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief

Foto Lianne: Deborah Bos