Liesbeth: ‘Soms moet je gewoon iets doen wat je doodeng vindt’

Journalist en reisblogger Liesbeth Rasker (31), woont in Amsterdam met poes Disco en schrijft in VIVA over wat ze meemaakt.

Na een paar dagen en nachten vol gepieker en ge-oh-mijn-god-waar-begin-ik-aan-durf-ik-dit-wel, besloot ik in een kort doch krachtig moment van fuck it om ‘ja’ te zeggen tegen het kantoorpand dat ik een week ervoor voor het eerst had gezien en waar ik meteen verliefd op was geworden. Een plek in mijn favoriete buurt van de stad, waar ik met andere freelancers kan werken, al dan niet in de bijbehorende tuin waar we in de zomer onze bureaus naartoe verplaatsen. Ik kon een jaarcontract krijgen, wat een overzichtelijk risico zou betekenen, en soms moet je gewoon iets doen wat je doodeng vindt en wat je waarschijnlijk heel veel plezier gaat opleveren.
Het kantoorpand is een omgebouwde garage die een flinke tijd geleden in de spierwitte verf is gezet, maar waar verder niet veel aan was gedaan. Het was groezelig, kil en leek op een fikse inloopvrieskist. Er was, kortom, werk aan de winkel. Flink wat verf, meubels, planten, bloemen, het moest gezellig worden, want ik wil een kantoor dat niet vóelt als een kantoor, zodat je werk voelt als een leuke dagbesteding op een fijne plek waar je je thuisvoelt, ondanks dat het je kantoor is. Ik ben geboren in 1988 dus dergelijk peak millennialgedrag kan ik ook niet helpen.

‘Veel sneller dan verwacht had ik beet’

Nu klotst het geld hier niet bepaald tegen de plinten op, dus er moesten creatieve oplossingen komen. ‘Oh joh, je moet gewoon alles bij de kringloop en op Marktplaats kopen,’ zei een zeer smaakvolle vriendin, bij wie het geld overigens wél tegen de plinten op klotst. En die het zichzelf desondanks aandoet om uren te scrollen door bergen met zooi op zoek naar dat ene pareltje. Hoe dan ook, ik volgde haar advies op en ging op zoek naar keukentafelstoelen, een lekkere luie zitstoel, een bankje, wat vazen, kleden en lampen. Veel sneller dan verwacht had ik beet, op Marktplaats vond ik drie oude houten donkerbruine caféstoelen die ik kon meenemen voor vijftien euro. Een paar klikken verder vond ik een perfecte grote rotanstoel voor een tientje, een kitsch en dus leuk voetenbankje voor twee tientjes en een beeldige antieke tafellamp voor dertig piek.

Voor een Marktplaatsdebutant een uitstekende score dacht ik zo, dus ik was klaar voor de volgende stap: de kringloop. Samen met mijn zusje − die ook een beginner is en binnenkort verhuist en dus een heel huis te vullen heeft − ging ik op weg. Bij de eerste kringloop vonden we stapels en stapels prima eetborden, mokken,  een tijdschriftenmand en een hele berg snoezige vaasjes waarvoor ik maar een paar euro hoefde af te rekenen. Waarom koop ik in godsnaam dingen domweg nieuw in de winkel wanneer het zoeken naar en vinden van dat ene pareltje inderdaad zo veel meer plezier oplevert? Inmiddels heeft mijn zusje haar hele keukenuitzet voor veertig euro bij elkaar gesprokkeld, heb ik meer vaasjes dan ik ooit kwijt kan en moet ik nu ook echt gaan stoppen met het kopen van antieke lampen. Maar mocht dat kantoor niets worden, kan ik er dus altijd nog een kringloopwinkel van maken.

Foto: Lin Woldendorp

Liesbeths column is afkomstig uit VIVA 09-2020. Deze editie ligt t/m 3 maart in de winkel. Je kunt de editie ook hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«