Noah: ‘Ik voel niets bij deze vrouw. Hoogstens een verlangen naar meer bier’

noah

Na een pijnlijke break-up besluit Noah (32, accountmanager bij een uitgeverij) weer te gaan daten. In VIVA vertelt hij elke week over zijn nieuwe leven als single.

Ze drinkt bier. Dat stond niet in haar Tinder-profiel. Op Tinder is alles politiek correct. Je bent vóór het klimaat, ook als je daarvoor van Amsterdam naar Maastricht moet fietsen, en tégen de consumptie van vlees. Ik wil niet leven zonder barbecues met worst en hamburger en ik wil ook niet de rest van mijn leven teren op alleen soja-troep die smaakt naar muffe champignons.
‘Proost.’ Ze houdt haar glas omhoog. Geen glimlach. Geen knipoog. Ik vind haar ondanks het bier oersaai. Zwarte broek. Zwart truitje. Zwart lang vest. Stijl, lang haar zonder fluff of puff. Bruin leren cross-overtasje waaruit net een telefoon kwam met een, jawel, zwart hoesje. Ik voel helemaal niets bij deze vrouw. Hoogstens een verlangen naar meer bier.

De eerste weken vond ik Tinder nog grappig. Zo veel vrouwen in alle soorten en maten, girl next door-types en opgedirkte wannabe’s. Fakers en desperado’s.

‘Dus je deed vrijwilligerswerk in Zuid-Amerika,’ pers ik eruit. Zum kotzen: al die profielfoto’s van vrouwen die vluchtelingen opvingen in Griekenland of les gaven op een schooltje in Afrika. Zo van: kijk mij eens goed bezig zijn. Alsof ik zelf al mijn goede daden in mijn profiel zet. Stiekem onderdruk ik een grijns. Misschien moet ik een foto van mezelf eens photoshoppen. Noah als de god Poseidon, met zo’n vork in een sterk vergrote spierbalarm, bezig met het redden van een weeskind uit de klauwen van King Kong.
‘Ik liep patrouilles voor zeeschildpadden in Costa Rica. Heel interessant werk.’ Er volgt een oersaaie monoloog over vrouwtjesschildpadden en eitjes en stropers.
Aan de tafel achter me wordt hard gelachen om een mop die ik niet verstond. Voor me aan de bar zingen twee vriendinnen een oud nummer van Alexis Jordan. This opportunity will only come once in my life.
‘Goed bezig.’ Ik neem een slok bier. Nog een half glas te gaan, dan kan ik met goed fatsoen weg. Gelukkig volgde ik Menno’s wijze raad en sprak af met Miss Black voor één drankje. Dat zijn er al twee geworden – ik ben best een nette kerel – maar samen met dit schildpaddenverhaal stroomt mijn interesse nu wel weg.
‘Ik denk eraan om weer terug te gaan. De schildpadden hebben me nodig.’
‘Uiteraard.’ Achter me wordt nu met handen op de tafel geslagen en gejoeld. Zat ik maar daar. Of in een schildpadden-ei. Wat een vre-se-lijke date.
Mijn glas is leeg. Eindelijk.
‘Zullen we afrekenen?’ vraag ik haar.
Ze knikt. ‘Stuur maar een Tikkie.’
Ik sta op.

Doen mensen dat? Een Tikkie sturen voor vijf euro na een allereerste date?

Ze trekt haar jas aan. Legergroen. Een zwarte colsjaal erover. Het handtasje prominent over het voorpand.
‘Haaaaappiness’ zingen de meiden aan de bar.
Ik zoen Blacky gedag. Ze ruikt naar slagroom.
‘We appen.’ Die politieke correctheid na een Tinder-date. Vrolijk afscheid nemen voordat je elkaars nummer blokkeert. Er was over-en-weer duidelijk geen klik.
Ties heeft geappt, zie ik als ik buiten mijn telefoon check. How R U?
Hitsig als een bronstige zeeschildpad, tik ik terug.
Ties stuurt me vijf vraagtekens.
Ik bel hem. Het is vijf uur. Ties heeft vast ook zin in hamburgers.

De naam Noah is om privacyredenen gefingeerd.

Noah’s column komt uit VIVA-2019-47. Dit nummer ligt t/m 26 november in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «