Column Noah: ‘Ik snak naar zachte lippen, het donzige gevoel van deinende borsten’

Column Noah

Single Noah (33, accountmanager bij een uitgeverij) vertelt elke week in zijn column over zijn date-avonturen.

Ik blijf maar denken aan het stel in het bos. Hoe ze daar stonden, trillend als konijnen, zijn witte billen schuddend boven de half afgezakte broek. Zij voorover leunend tegen de boom, haar nagels in de bast. Ik denk er nog vaak aan. Vooral ’s nachts.

Ze draagt haar donkergrijze muts met vastgestikte parels. Gek, dat je dat soort dingen onthoudt. Ik zie haar bungelende paardenstaart. Hoor haar gekreun opnieuw. Ik kan nog steeds niet geloven dat ik ben blijven staan en mezelf heb afgetrokken op nog geen twintig meter van hen af. Ik wist niet dat ik het in me had, gluurder zijn. Maar de afgelopen weken heb ik nog vaak aan dit koppel gedacht. Op YouPorn zocht ik naar filmpjes over buitenseks.

Het is tijd voor het echte werk. Ik verlang naar een vrouwenlijf. Inmiddels sta ik al vijf maanden droog. Het is nu ook weer niet zo dat ik eelt op mijn handen heb, zo’n drie keer per week soloseks is genoeg, maar ik ben wel klaar met mezelf. Ik snak naar zachte lippen. Naar het donzige gevoel van deinende borsten. Een vrouwenlach.

Ik zwengel Tinder weer aan, swipe wat leuke dames naar rechts en bel ten slotte Kirsten. ‘Bevalt je nieuwe huis?’ Ze klinkt treurig. Ze zal me wel missen. Het samenwonen. De gezelligheid.

Lees ook:
Column Noah: ‘Voor ik het weet drukt Carin zich tegen me aan’

‘Ze hebben ontdekt dat mama een cognitieve stoornis heeft. De CT-scan liet geen zwarte rand tussen hersenen en schedel zien, dus het is geen Alzheimer. Er zat wel een klein zwart puntje aan de zijkant.’

Ik frommel wat aan de lont van een kaars die in het glazen potje is versmolten. Ik wil niet horen wat Kirsten gaat vertellen. Eerst overleed pa. Nu is er iets met ma. Ik ben hier nog helemaal niet klaar voor.

‘Aan de zijkant zit dus je semantisch geheugen, Nootje. De opslag van de relatie tussen begrip, beeld en woord.’

‘Ik snap het niet helemaal. Wat bedoel je?’

‘Mama is niet gek. Ze wordt het ook niet, waarschijnlijk. Maar ze snapt woorden en begrippen niet meer. Ze wijst in de keuken de fluitketel aan, weet wat ze ermee wil doen, maar ze kan niet op het woord komen.’

‘Dus eigenlijk kan ze honderd worden?’ Kirsten zucht. ‘Ze begrijpt over een tijdje onze gesprekken niet meer. Herkent jouw foto nog wel, maar legt de naam Noah er niet meer bij.’ Ik beloof Kirsten dat ik vanmiddag nog even naar ma rijd. Elke dag zal ze slechter worden.

Nu kan ik haar nog dingen vragen over vroeger. En het recept van haar gehakttaart. Na het gesprek zet ik een kop straffe koffie en als ik hem op heb, trek ik mijn jas aan. Ik beloofde mezelf om dit jaar in januari en februari niet te drinken, maar vandaag is het tijd voor een goede fles wijn. Of whiskey. Als het maar veel is en troost.

De naam Noah is om privacyredenen gefingeerd.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief