Noah: ‘Ik geef haar een zoen, maar ze draait haar gezicht weg’

column Noah

Single Noah (33, accountmanager bij een uitgeverij) vertelt elke week over zijn date-avonturen.

We moeten praten, appt Ilse. Mooie Ilse, met haar bruine golvende haren en haar sexy sproetjes. Mijn alarmbellen gaan af. We moeten praten klinkt serieus. Ik heb Ilse inderdaad twee weken niet gezien, maar alles leek prima. Gisteren appten we nog hartjes naar elkaar. Vandaag stuurde ze een foto van zichzelf, drie minuten na haar sporttraining. Rode wangen, piekhaar. Prachtig als altijd.
Eigenlijk weet ik al wat ze me wil vertellen. Ons contact loopt de laatste weken moeizaam en ik heb het gevoel dat ze me vermijdt. Aan de andere kant heb ik geen idee wat ik verkeerd heb gedaan. Daarom is er nog die gemene hoop dat ons gesprek straks meevalt. Dat Ilse opbiecht dat ze werd opgeslokt door haar studie. Voor mijn part trainde ze voor de Viking Obstacle Run. Als ze dat wat ik vrees maar niet uitspreekt. Nerveus stap ik in de auto. Ik ga bewust niet op de fiets, zodat ik niet kan drinken en ook niet bijdehand kan doen of mezelf laat gaan. Ik spuit de aftershave op die ik van haar kreeg. Dep mijn hals dan met een natte washand en spray er een andere eau de toilette overheen. Ik wil niet wanhopig overkomen.
Ze opent de deur in een joggingbroek. Voelt ze zich vertrouwd bij mij of heeft ze geen zin om zich nog langer voor me op te tutten? Ik geef haar een zoen, maar ze draait haar gezicht weg. De afstand tussen ons is voelbaar. What the fuck just happened? ‘Ik vind je geweldig,’ begint ze met haar eeuwige latte tussen haar handen. De mouwen van haar vest zijn over de knokkels getrokken. Ik kijk haar aan, tast af of ik kan uitademen. ‘Echt, Noah. Je bent lief. Grappig. Intelligent. Sexy. Je bent helemaal goed.’ Waarom kijkt ze zo serieus? Waarom lachen we niet? Waarom drinken we geen gin met tonic?   ‘Maar.’ Daar is het woord. De Apocalyps. De meedogenloze onthulling. Ze pakt mijn hand. Buzzy’s bruine hondenogen volgen elke beweging. Zijn buik is kaalgeschoren tijdens de operatie anderhalve week geleden. Dun dons. Waarom let ik daarop? Ilse knijpt met haar vingers in mijn handpalm. ‘Ik denk dat jij meer voelt voor mij, dan ik voor jou.’ Nog steeds zeg ik niets. Ik denk aan het chocoladehart dat ze voor me maakte van gesmolten chocola met onze voorletters van M&M’s. Ik vond het twee dagen geleden, half gesmolten en plakkerig in mijn keukenkast. De symboliek maakte me angstig. Zo’n zeurderig stemmetje dat er iets vervelends staat te gebeuren, terwijl je weet dat je er niets aan kunt doen om het te veranderen.

De naam Noah is om privacyredenen gefingeerd.

Noah’s column komt uit VIVA-2020-19. Dit nummer ligt t/m 12 mei in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «