Noah: ‘Misschien moet ik gewoon met Menno op vakantie naar Spanje. Net als vroeger’

column Noah

Single Noah (33, accountmanager bij een uitgeverij) vertelt elke week over zijn date-avonturen.

‘Je kijkt sip.’ Mijn moeder staart naar me vanuit haar tuinstoel. Ze zit op een dun gebloemd kussen dat allang vervangen moet worden, zelfs al vóór papa’s dood. Maar juist omdat mijn moeder de kussens met hém kocht, wil ze niet dat er nieuwe komen. ‘Deze zitten prima.’ Ik glimlach geforceerd. Ik kan mijn moeder niet vertellen hoe ik ervan baal hoe alles met Ilse is gelopen. Binnen een jaar zijn er twee relaties geëindigd, en allebei de keren was dat niet mijn keuze. Gitte vind ik erg leuk en de telefoonseks die we hebben na onze eerste fantastische poging, is voortreffelijk. Maar Gitte woont me te ver weg in haar Limburgse dorp en ik weet niet of het verstandig is om me meteen op wéér een vrouw te storten. De wereld opent zich steeds meer.

Misschien moet ik toch die trip naar Noorwegen maken. Of gewoon een lambalvakantie boeken met Menno. Die vroeg gisteren of ik Spanje zag zitten. Net als vroeger. Ik vergeet nooit die avond in de bar met liters Agua de Valencia in plastic witte emmers waar we zo kanariezat van werden dat we kwakend als eenden in enkel onze boxer het strand op renden. We waren toen tien jaar jonger, maar nog steeds lachen we om de sangria met champagne, rum, wodka en, volgens de cafébaas, liters Cointreau.

‘Het is druk op de zaak,’ antwoord ik tenslotte. ‘Allemaal nieuwe ideeën. Mijn collega’s van de kinderboeken-afdeling zagen hun omzet zo door het dak schieten, dat iedereen daar nu van meeprofiteert.’ Ik denk aan de fijne collega op de afdeling sales. Haar contract wordt in november verlengd, dat is nu al bekend. Mijn moeder heeft cake gebakken, moddervet maar o zo heerlijk.

In haar stoel ziet ze er lief uit. Juist als we allebei een beetje suf wegdoezelen, de zon op ons achterhoofd, een zwoel windje langs onze blote voeten, rammelt de tuinpoort. Ik herken de piep en ben klaarwakker. Voor ons staat Ismaël. Hij stinkt naar zweet en een van zijn schoenveters is los. ‘Is Kirsten hier?’ buldert hij. Mijn moeder duwt haar achterhoofd stevig tegen het bloemkussen. Ik kijk naar Ismaël en schud ontkennend mijn hoofd. Ik wil best voor Kirsten liegen, maar het lijkt me duidelijk dat mijn moeder en ik hier met ons tweetjes zijn. Twee glazen op tafel en twee gebaksschotels. Ismaël kijkt naar de tafel en terug naar ons. Door het woonkamerraam tuurt hij naar binnen, maar er is geen schaduw of silhouet. Dan zakken zijn schouders omlaag. Zijn ogen staan droevig. ‘Kirsten heeft een ander.’

Mijn moeders steekt haar vinger uit naar Ismaël, maar dan legt ze haar hand op haar schoot. Ik kan het niet geloven. Kirsten heeft het haar ook verteld over Sander.

Lees ook: Noah: ‘Schoon en bevredigd komt de klap. Drieëndertig ben ik, en nog steeds alleen’

De naam Noah is om privacyredenen gefingeerd.

Noah’s column komt uit VIVA-2020-31. Dit nummer ligt t/m 4 augustus in de winkel of kun je hier online bestellen.