Noah: ‘Nooit eerder loog ik zo brutaal tegen een vrouw, maar het effect is verbluffend.’

noah

Na een pijnlijke break-up besluit Noah (32, accountmanager bij een uitgeverij) weer te gaan daten. In VIVA vertelt hij elke week over zijn nieuwe leven als single.

Ze leek me leuk toen ik haar tegenkwam in de lift van het anonieme kantoorgebouw waar ik moest zijn. Claudia heeft iets exotisch. Donker, naar achteren gekamd haar. Rode lipstick. Ik vond haar supervrouwelijk. Ze zag me instappen in mijn leasebak en gaf me haar kaartje. ‘Bel me eens als je single bent’. Lekker voortvarend.
Het Arnhemse lounge-café waar we nu zitten, zit vol trendy hipsters met afgezakte gatenbroeken en volle baarden. Mintgroen en roze fluweel op de stoelzittingen. Drukke Marokkaanse kussens. Earl Grey-thee serveren ze niet; enkel verse munt- en gemberthee. Op de kaart staan Momofuku buns, rodebietenrisotto, en Valrhona chocolade.
‘Ze hebben hier oesters.’ Claudia produceert een extatisch kreetje.
Ik bestel ze voor haar en Claudia zegt dat de parels in haar oren echt zijn. Ze is zorgvuldig opgemaakt. De extra lange kasjmieren sjaal die ze net droeg als poncho, rust nu behaaglijk op haar schoot.
‘Maar vertel, Noah. Je werkt voor een uitgever. Auto van de zaak, zeker?’
‘Met tankpas.’
‘Geil.’
Pas wanneer ik haar goedkeurend zie knikken en ze me vraagt of ik koop of huur, begrijp ik wat ik moet doen.
‘En ook bijna van mijn schulden af.’
Wanneer ze iets afstandelijker dan daarnet haar eerste oester doorslikt en verlekkerd ‘magnifique’ zegt, snap ik haar exotische achtergrond. Haar houding begrijp ik minder. Ik ben schuldloos. Geestelijk gezond. Sportief en grappig. En ik verdien genoeg om haar mee uiteten te nemen. Om samen op vakantie te gaan. Of om, als we ooit een relatie krijgen, te dromen over andere zaken. Maar om zo bewust te zoeken naar een vent met poen?

Ik ben toch geen walking wallet?

Nog steeds vind ik Claudia mooi, maar wanneer ze me vraagt hoelang precies ik die schuld nog moet afbetalen zie ik haar berekenende kant. En kibbelen de meeste dates met me over de rekening of sputteren ze op z’n minst tegen: Claudia laat me alles betalen. Te opvallend bekijkt ze mijn portemonnee met creditcards. Daarna trekt ze glimlachend haar sjaal over haar schouders.
‘En nu?’ vraagt ze. ‘Nog een drankje? Of morgen samen shoppen?’
‘Nu ga ik naar huis,’ besluit ik. Claudia is geen vrouw waarmee ik serieus wil daten. ‘Ik moet dit even laten bezinken. En de gemberthee laten zakken.’ Ik glimlach.
‘Zet je me nog even af?’ vraagt ze. ‘Het is zo koud in de bus.’
Misschien uit schuldgevoel zet ik haar thuis af, maar ik weiger de aangeboden kop koffie.
‘Tot snel,’ fluistert ze met overdreven hese stem.
‘Volgend weekend kan ik niet. Dan komen mijn drie kids voor hun papaweekend.’
Haar gezicht betrekt.
‘Ik weet het. Ik betaal bakken alimentatie en zie ze amper.’ Ik krijg er lol in als ik haar ontzetting zie.
‘Ik wist niet dat je kinderen had.’
‘Om het weekend, zolang het duurt. Wanneer over een maand mijn contract op de zaak afloopt, wil mijn ex een andere regeling.’
Nooit eerder loog ik zo brutaal tegen een vrouw, maar het effect is verbluffend. Claudia stapt uit, slaat koket de sjaal hoger om haar schouders en wuift koeltjes gedag.
Ik toeter vrolijk gedag. Au revoir, Claudia.

De naam Noah is om privacyredenen gefingeerd.

Noah’s column komt uit VIVA-2019-50. Dit nummer ligt t/m 17 december in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «