Column Noah: ‘In het huis naast me schreeuwen ze wéér, ik herken de zware stem van de buurman’

column Noah

Single Noah (33, accountmanager bij een uitgeverij) vertelt elke week over zijn date-avonturen.

Ik lig languit op mijn bank, intens bevredigd door mijn allerlaatste keer seks met Lara. Door het fijne gevoel en de stralende zon op mijn voorruit, reed ik door naar mijn moeder. Ze was vrolijk, zong kinderliedjes. Steeds langzamer verliest ze grip op de werkelijkheid.

Vorig weekend merkten Kirsten en ik voor het eerst dat ze ons gesprek niet meer kon volgen. Toen we haar om-en-om benaderden, ging het beter. Dat doet pijn, maar ik ben dankbaar dat ze er nog is. Ze ruikt nog als mijn moeder, lacht nog als mijn moeder en toen ik vertrok, woelde ze door mijn haar.

Een gek idee dat Lara daar een uur eerder aan trok terwijl ze schunnige woorden kreunde. Ik richt de afstandsbediening op mijn tv en kijk seizoen één van The sinner, een serie met Jessica Biel. Hij zit goed in elkaar en alles komt realistisch over. Ik haat het wanneer er gaten in het verhaal zitten.

Ik maak me los van de bank en schenk wat fris in, bak een ei dat ik aan de keukentafel opeet. Bij mijn moeder at ik al een appelflap. Een uitsmijter is vandaag helemaal prima.

Uit de droger trek ik mijn joggingbroek. Ik trek hem aan en gooi mijn spijkerbroek in de wasmand. Hij ruikt naar seks. Ik vouw vier handdoeken op en twee longsleeves. Alles is weer klaar. Ik wil net klikken op ‘intro overslaan’ van aflevering vier als ik het hoor.

In het huis naast me schreeuwen ze wéér. Een zware mannenstem die ik herken als die van de buurman. Hij is groter dan ik en vooral veel breder, terwijl ik toch bepaald geen kleutermaatje heb.

Ik hoor hiernaast soms een zware bonk en het duurde even voor ik bedacht dat het halterschijven zijn die hij naast zijn drukbank of krachtstation bewaart. Ik vermoed dat hij op zolder sport. Ooit zag ik hem in de tuin in de weer met kettlebells.

Lees ook
Column Noah: ‘Geen booty calls. Geen spijt. Het is goed zo’

Door mijn herinnering aan de tuin, denk ik weer aan die keer op mijn Fatboy. Ik lag erop en waande me onbespied. Steeds dieper gleed mijn hand in mijn surfshort tot ik het tenslotte niet meer hield en klaarkwam. Bij het opstaan bewoog het gordijn op hun eerste verdieping en zag ik duidelijk het gezicht van de buurvrouw.

Vanmiddag zag ik haar op een terras. Ze genoot van de zon met haar ogen dicht. Ze zag er zo kwetsbaar uit. Fragiel en muizig.

De voordeur van hiernaast knalt dicht. ‘Ik haat je.’ Een vrouwenstem. Een auto trekt op, op een manier die niet past in een woonwijk. Ik slik. Moet ik aanbellen en vragen hoe het met haar gaat? Ik wil me niet verschuilen, maar ook niet opdringen. Wat nu? Dan klinkt weer het zachte snikken dat ik vaker hoor. Met een brok in mijn keel zet ik aflevering vier aan.

De naam Noah is vanwege privacyredenen gefingeerd. 

VIVA nieuwsbrief

Iedere week de leukste nieuwsbrief van Nederland in je mailbox?