Noah: ‘Ik kom vet te laat op mijn werk, maar voor mijn zus heb ik alles over’

Na een pijnlijke break-up besluit Noah (32, accountmanager bij een uitgeverij) weer te gaan daten. In VIVA vertelt hij elke week over zijn nieuwe leven als single.

‘Djezus, schrik ik als ik de deur voor Kirsten open. Mijn zus staat erbij als een opgeviste drenkeling en rilt van de kou. ‘Hoelang wacht jij hier al?’ Ze zoent me vluchtig op mijn wang. IJskoude lippen. Een mist van kou om haar heen.
‘Ik heb voor jouw deur in mijn auto geslapen. Ik hoorde je poort opengaan.’ Ze lacht als iemand die zojuist haar huisdier heeft laten inslapen. Ik spreid mijn armen, wil haar tegen me aandrukken, maar Kirsten weigert en loopt naar mijn keuken en zet koffie. Mijn huid en al mijn poriën moeten nog naar Ilse ruiken en terwijl de koffielucht in mijn neus kringelt, denk ik aan de fantastische nacht. Ilse. Mijn Ilse. Zo lief en lekker en zacht en…
‘Het was gisteren weer raak met Ismael. Hij noemde me een vet varken, vond dat ik moest afvallen. Die man is zo paranoïde dat hij zelfs mijn telefoon controleert.’ ‘Verstop je dan eten in je telefoon?’ Een mislukte grap. Ik sta op en schenk koffie voor ons in. Een druppel valt op de plaat en sist. Een bruine vlek op het metaal. Een sproetje van Ilse.

‘Ik weet dat hij haar controleert. Dat hij in restaurants voor haar beslist dat ze geen dessert hoeft’

Kirsten kijkt me aan. Haar ogen staan zo droevig dat het me steekt. Ik vond dat vroeger altijd gek. Als iemand Kirsten pijn deed, voelde ik dat ook. Soms werd ze gepest. De verkeerde kleur jas. Haar dikke bril omdat ze nog te jong was voor lenzen. Omdat ik twee jaar jonger ben, durfde ik nooit tussenbeide te komen. Kirsten is inderdaad een kilo of vijftien te zwaar. Maar ze is bloedmooi met haar prachtig grote ogen en haar klassieke gezicht en aardige uitstraling. Een sexy goddess. Ik ben bevooroordeeld. Kirsten was degene die voor mij loog toen ik vijf euro uit mijn moeders portemonnee had gejat en die soms mijn afwasbeurt overnam. Ismael is vaker hard voor haar. Toch blijft mijn zus bij hem. Ik weet dat hij haar controleert. Dat hij in restaurants voor haar beslist dat ze geen dessert hoeft. Met sinterklaas gaf hij haar een dieetboek. Met een lief gedicht over gezondheid en gewrichten. Maar toch.
‘Wil je hier blijven? Ik bedoel een paar dagen logeren? Op krachten komen? Nadenken?’ Ik ratel door. Kirsten knikt. Dan barst ze in snikken uit. ik kom vet te laat op mijn werk, maar voor mijn zus heb ik alles over. Opnieuw probeer ik Kirsten vast te houden en deze keer laat ze zich door me troosten. Zwijgend drinken we onze koffie. Dan leg ik haar in mijn bed. Om niet schandalig laat op kantoor te verschijnen, vertrek ik zonder te douchen. Bij een snuffeltest ruik ik straks vast nog stevig naar seks. Naar Ilse.
Als ik in de lift sta, rinkelt m’n mobiel. Met een glimlach trek ik ’m uit mijn jas en neem op. Ze denkt ook aan mij. Great minds think alike. Of ben ik een hopeloze romanticus? ‘Met Ismael,’ hoor ik. ‘Ik sta nu voor jouw deur. Waar de fuck is Kirsten?’

De naam Noah is om privacyredenen gefingeerd.

Noah’s column komt uit VIVA-2020-11. Dit nummer ligt t/m 18 maart in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «