Column Noah: ‘Sanne’s platte buik is prachtig, maar ik vind alle vrouwenlijven mooi’

noah

Na een pijnlijke break-up besluit Noah (32, accountmanager bij een uitgeverij) weer te gaan daten. In VIVA vertelt hij elke week over zijn nieuwe leven als single.

Ik ging met Sanne mee naar huis uit pure geilheid. Voor iets serieus vind ik haar met haar 23 jaar te jong, maar voor een leuke nacht – of twee – is Sanne perfect. Blond haar, iets te grote neus, aanstekelijke schaterlach en een zelfspot die ik waanzinnig vind. Ik hou niet van types die zichzelf doodserieus nemen en waarbij gesprekken bepaald worden door het ik-woord. Laatst las een dame in een café het boek De edele kunst van not giving a f*ck. Alsof je uit een boek moet halen dat je soms doelen moet bijstellen en niet altijd gelukkig hóeft te zijn. Alsof je niet zelf kunt bedenken dat het leven geen Instagram is, met hashtag happy life forever.
‘Waar denk je aan?’ Sanne rolt tegen me aan. Haar dekbedovertrek is roze, het hoeslaken ook. Het beddengoed ruikt naar rozen. In de hoek staat een gebloemde oorfauteuil die zijn beste tijd heeft gehad. Het past perfect bij Sannes klassieke uitstraling.
Het is lang geleden dat ik zo’n platte buik zag. Ik vind het prachtig, maar ik vind alle vrouwenlijven mooi. Ook die met een buikje en zelfs mollige Nicole met haar courgettesoep en enge panty.
Sanne staat op en loopt in haar blote kont naar het raam en leunt met haar handen op de vensterbank. ‘Heb jij het wel eens staand voor een slaapkamerraam gedaan?’
Ik lach schaapachtig. Haar ogen haken zich vast in de mijne en zakken langzaam omlaag via mijn navel naar mijn penis die overeind is gekomen.
‘De overbuurman is thuis. Laat hem maar eens zien hoe hard mijn borsten schudden als je mij keihard tegen de vensterbank neemt.’
‘Je hebt wel een grote mond voor zo’n jong ding.’ Ik loop naar Sanne met in mijn hand een condoom. Geen condoom, geen seks. Zo simpel is het voor mij.
Sanne draait zich om en buigt voorover. Als er al een buurman kijkt, ziet hij door de hoge vensterbank niet Sannes prachtige billen, maar haar roomwitte rug vol kleine sproetjes. Ze strijkt met vochtige vingers over mijn eikel en duwt dan haar lippen eroverheen. Ik kreun. Naakt sta ik voor haar raam en kijk naar een ander flatgebouw en een parkeerterrein waar een veertiger ijs krabt van de autoruiten van een Ford Focus. Ik sluit mijn ogen als een kleuter. Als ik die vent niet zie, ziet hij mij ook niet.
Junior voelt koud als Sanne haar warme mond terugtrekt en vraagt of ik het condoom zelf wil omdoen. Ik trek aan het tuitje, knijp erin en rol het rubber omlaag. Sanne werkt haar volle bos haar achter haar schouders en kijkt me uitdagend aan. Opnieuw bukt ze voorover. De man zit inmiddels in zijn auto. De ruitenwissers zwiepen op en neer. Ik hel mijn bovenlichaam achterover om mijn penis goed te mikken en stoot voorzichtig in Sanne, maar die schreeuwt dat ik harder moet. Haar schreeuwen wordt luider, net als mijn kreunen, net zolang tot ik klaarkom en Sanne zichzelf voorovergebogen voor het raam met veel kabaal klaarvingert. De beloofde buurman zie ik niet. Hij moet mij wel gehoord hebben, want als ik het condoom dichtknoop zie ik dat het kantelraam wagenwijd openstaat.

De naam Noah is om privacyredenen gefingeerd.

Noah’s column komt uit VIVA-2020-04. Dit nummer ligt t/m 29 januari  in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «