Nieuw voor Nynke: Vergeten

Het leven van een jonge moeder is één grote spoedcursus omgaan met desillusies. Niet omtrent het kind, hoor. Het kind is fantastisch en perfect. Zelfs wanneer dat het net geleerde omrollen de hele nacht lang oefent, en vervolgens niet weet hoe ze weer terug op haar rug moet rollen. Zelfs als ik vervolgens dus de hele nacht heen en weer loop om mijn grommende dochter uit haar benarde positie te bevrijden. Zelfs dan is ze fantastisch.

Nee, de desillusie zit ’m in alles wat ik anders zou doen dan alle andere ouders. Maar die ik vervolgens precies zo doe. En alle hormonale dingen die ik natuurlijk aan me voorbij zou laten gaan – want ik ben hartstikke in balans en hormonen hebben helemaal geen vat op mij – en die me vervolgens als een boemerang in het gezicht klappen.

Zo dacht ik dat ik nog altijd even scherp en bij de pinken was als voor mijn zwangerschap. In bepaalde opzichten ben ik dat ook: ik maak me nog altijd heel erg druk om het nieuws, de maatschappij en om mensen die racistische comments onder nieuwsberichten plaatsen.

Wat dat betreft loop ik nog regelmatig schuimbekkend door het huis.

Maar wat dus wel wezenlijk veranderd is, is mijn scherpheid qua spullen. Ik vergeet alles, overal, de hele tijd. Mijn OV-chipkaart hebben altijd bij me wanneer ik ’m niet nodig heb, en is miraculeus uit mijn portemonnee verdwenen wanneer ik op Utrecht CS moet inchecken. De caissières van de supermarkt kennen me inmiddels als ‘die vrouw van de sleutelbos die ze altijd laat liggen’. Die staan al met mijn Takkie-sleutelhanger te zwaaien wanneer ik weer eens de zaak binnen kom rennen. Mijn telefoon liet ik laatst ook al in een winkel liggen. De jongens van de winkel hadden het noodnummer in mijn telefoon al gebeld om te melden dat ze ’m hadden gevonden. Mijn vriend zei: “Telefoon vergeten? Dat klinkt als mijn vriendin.”

Ik zou eigenlijk al mijn waardevolle spullen aan mijn onderbroek moeten duct-tapen. Een soort alternatieve toolbelt met sleutels, telefoon, opladers, snoertjes en portemonnee. En zestien zonnebrillen, want waar láát ik die dingen toch altijd? Maar zo’n constructie is vast niet stevig genoeg voor een hele luiertas.

We hadden laatst een familiedag. Ik had de tas van Janne met militaire precisie ingepakt. Verschoninkje, luiers, goedgevulde poedertoren, flesjes, water: alles voor een onvergetelijke dag. We reden naar de verzamelplaats. Ik zei tegen Tom: “Pak anders effe de luiertas uit de auto, dan doe ik Janne nog even een schone luier om.”

Na vijf minuten kwam Tom terug. “Heb jij die tas wel in de auto gezet?”

Dat is de reden dat de supermarkten tegenwoordig op zondag open zijn: zodat mijn dochter niet uitgehongerd en met een volgekakte luier hoeft rond te lopen. En dat is waarom ik ducttape nodig heb.


Om de week blogt journalist en schrijfster Nynke de Jong (31) voor VIVA Mama. Ze woont samen met Tom en is onlangs bevallen van dochter Janne.

Lees ook: