Column Nynke: Knipperen

Een paar weken geleden beviel een van mijn beste vriendinnen van een gezonde dochter. Ze kon nog wel wat kledingsetjes gebruiken, en dus maakte ik een tasje met de leukste kleren uit Jannes eerste garderobe. Een paar dagen later kreeg ik een foto doorgestuurd van baby Diede in het walvissenpakje van Janne: het roze boxpakje met walvissen erop dat Janne na haar geboorte droeg.

Ineens leek het alsof ik nu pas wérkelijk de tijd begreep. Of juist begreep dat tijd een ontzettende klootzak is. De twee jaar tussen mijn 25e en mijn 27e lijken er wel tien: eindeloze maanden van werken, festivals, bier drinken met vrienden, chocola eten op de bank en wachten tot ik eindelijk eens zou weten welke kant het met me op moest. Hoeveel tijd heb ik wel niet gekregen om dáárover na te denken?

In mijn armen groeide ze 25 centimeter, en ik heb het amper gezien

En dit jaar, met zo veel memorabele momenten, is voorbij gevlogen voordat ik überhaupt kon beseffen dat dit het meest memorabele jaar uit mijn leven was. Janne ging van één dag naar één jaar in twee keer met mijn ogen knipperen. In mijn armen groeide ze 25 centimeter, en ik heb het amper gezien.

Ze leerde lachen, zitten, tijgeren, zwaaien en ‘hoera’ roepen en ik heb het allemaal geregistreerd. Maar tegelijkertijd heb ik het gevoel dat ik niet genoeg heb gekeken, dat ik niet alert genoeg ben geweest. Ik had van elke stap een foto kunnen maken en nóg niet genoeg hebben gezien. Want dat gevoel van midden in de nacht halfslaperig een kind aan je borst laten lurken, is zo moeilijk in beeld te vatten. Midden in de zomer met een heel klein baby’tje in de draagzak door het winkelcentrum wandelen: ik heb er foto’s van, maar het trotse gevoel dat ik toen voelde, is niet te vangen. De talloze keren de slappe lach krijgen tijdens het pyjama aantrekken, alle applausjes die ik van haar krijg wanneer ik weer een liedje voor haar heb gezongen: ik probeer het in mijn brein te drukken. Maar ik weet dat ik het nooit goed genoeg zal kunnen onthouden. Omdat een mens vergeet, omdat dingen vervagen. Dat doet de tijd nou eenmaal.

Ik heb een groter geheugen nodig. Een preciezer geheugen. Met een alarm dat afgaat als ik dingen voor lief neem. Want het allergrootste cliché is meteen ook zo ontzettend waar: het gaat zo vreselijk snel. Nog zes keer knipperen en ze heeft haar brommerrijbewijs.


Journalist en schrijfster Nynke de Jong (31) blogt voor VIVA Mama. Ze woont samen met Tom en samen hebben ze een dochter, Janne. Dit blog is afkomstig uit VIVA Mama. Je bestelt het nummer hieronder.

»Bestel VIVA Mama online | Klik hier «

Lees ook: