Column Nynke: Mail

Het was maandagochtend en ik opende mijn mailbox. Tussen het woud aan spam van goede doelen die meer geld van me willen, kledingmerken die de perfecte 
lenteoutfit voor mij schijnen te hebben 
en opdrachtgevers die zich afvragen 
waar nondeju mijn column blijft, vind ik een lezersmail.

Die krijg ik nog weleens in de inbox van mijn website. Mensen mailen me naar aanleiding van mijn column in het Al
gemeen Dagblad, of wanneer ik bij ‘De 
wereld draait door’ op de tafeldamekruk iets heb geroepen. Soms zijn het dingen over mijn uiterlijk, of over dat ik mijn gore rotbek moet houden. En soms zijn het 
lieve mailtjes.

Maar dit was een beetje een raar mailtje. De man in kwestie bedoelde het waarschijnlijk als opbouwende kritiek, maar vrij vertaald zei hij dat ik niet zo negatief over mijn zorgtaken als moeder moet praten en dat ik meer voldoening uit het opvoeden van mijn kind zou moeten halen dan uit mijn werk. Met daarbij een linkje naar een site waarop stond dat kinderopvang slecht is voor kinderen. Blijkbaar had ik ergens iets geroepen over werk en kinderen.

Ik probeer mijn beide middelvingers fier in de lucht te houden

Mijn eerste reactie op dat soort mailtjes 
is vaak een welgemeende middelvinger richting mijn beeldscherm, waarna ik weer overga tot de orde van de dag. Zeker als die mailtjes over mijn dikke vette varkenskop gaan. Maar dit mailtje kroop onder mijn huid. Een onsamenhangende mail van een man die ik niet kende, die mij niet kende, liet me piekeren over of ik 
het allemaal wel goed deed.

Ben ik een goede moeder? Ben ik er 
genoeg? Werk ik niet te hard? Hoe ik ook probeerde die stemmen in mijn hoofd te laten verstommen, het lukte maar moeilijk.

Want het kán natuurlijk altijd beter. Ik kan altijd meer tijd stoppen in samen spelen, liedjes zingen en wandelen. Ik had na haar geboorte ook helemaal kunnen stoppen met werken.

Op goede dagen ben ik blij dat ik dat 
niet heb gedaan, omdat het zo hartstikke goed gaat. En op slechte dagen, wanneer anonieme zeiksnorren mijn mailbox vinden om mij de les te lezen over iets waar ze niks vanaf weten, probeer ik fier mijn beide middelvingers in de lucht te houden, maar wil ik het liefst op een drafje naar mijn kind rennen, haar overladen met kussen en zachtjes in haar oor fluisteren: “Ben ik een lieve mama? Knik als 
je me snapt, alsjeblieft.”


Journalist en schrijfster Nynke de Jong (31) blogt voor VIVA Mama. Ze woont samen met Tom en samen hebben ze een dochter, Janne. Dit blog is afkomstig uit VIVA Mama. Je bestelt het nummer hieronder.

»Bestel VIVA Mama online | Klik hier «

Lees ook: