Competitiedrang

Het begon allemaal zo relaxt. “Schatje, ik ga even een rondje rennen.” Beiden nog geen idee wat er in enkele dagen tijd ontketend zou worden.

Het was vlak nadat ik zelf een GPS-app op mijn telefoon had geïnstalleerd om de looptijd en afstand bij te houden van mijn wekelijkse jogrondje. Trots deelde ik het resultaat op Facebook en dat wakkerde de eerste interesse van A. aan. Dat de app voor hem niet beschikbaar was, bleek de laatste druppel wat ergernis over zijn telefoon betreft. Dus diezelfde dag bestelde hij alsnog dat fijne technologisch hoogstandje.

Maximaal gaan
Ondertussen zag ik meerdere Facebookvriendjes met de app in de weer. In storm en regen en op warme zomerdagen, netjes deelden ze steeds hun rentijd. Vaak behoorlijk indrukwekkend ook. Wat ik er wel bij mag vermelden, is dat het in dit geval om gemeenschappelijke vrienden gaat, van zowel A. als van mij, maar ook van elkaar. Karatemaatjes zeg maar. Toch al wel redelijk sportief aangelegd. Nat van het zweet kwam A. terug van z’n eerste rondje. “Yes, 5 kilometer in 22 minuut 19.” “Ja hallo, ik moet je nog wel in kunnen halen hè”, zei ik grappend. Die kans leek me de volgende dag bijna verkeken toen hij met een brede glimlach de achtertuin inliep. “Maximaal gegaan.” Dezelfde afstand bijna een minuut sneller.

Blikje Redbull
Vooralsnog leek zijn gemiddelde snelheid ieder z’n pet te boven te gaan. In zijn gang naar de douche riep ik hem lachend na: “Ja, nu is de lol er wel vanaf.” Maar voor A. was het nog allerminst tijd voor overwinning, want karatemaatje K. had vermoedelijk een blikje Redbull achterover geslagen en 7,5 km in 35 minuten gerend. Karatemaatjes J. en C. begonnen ook aan een inhaalslag, dus besloot A. er de volgende dag een schepje bovenop te doen. Ontevreden kwam hij terug, na een rondje vol hindernissen, 10 km in 50 minuten. Op datzelfde moment deed karatemaatje K. uit de doeken dat hij 10 km in 49 minuten had gelopen. Grijnzend gooide A. z’n armen in de lucht met een “vanavond ga ik weer!”

Gigantisch personal record
Meer karatemaatjes zijn aan het hardlopen geslagen en de (vriendelijke) competitiedrang is groot. Zelf ben ik ook weer fanatiek hardlopend in de polder te vinden. Toch wacht ik heel flauw nog even met delen tot ik er echt inzit en een gigantisch personal record haal. Wat lijkt het me leuk de underdog van de eeuw te zijn. Al maak ik mezelf zeker geen illusies dat ik bepaalde karatemaatjes in zal halen. Maar het blijft leuk dromen, die 10 km in 45 minuten. We jutten elkaar misschien op, maar uiteindelijk moedigen we elkaar ook flink aan. En wat we allemaal niet hadden voorzien, maar wat eigenlijk nog het allermooiste is: we zijn met z’n allen fitter dan voor de zomerstop… Laat het karateseizoen maar beginnen!

© Beeld: Chantal Straver