Copacabana

We krijgen allemaal wel eens te maken met tegenslagen. De kunst is om een manier te vinden om met die tegenslagen om te gaan. Ik heb daar een nogal gekke truc voor. 

Hallo ansichtkaartenbranche!
Ik fietste rondom Girona. Samen met de vrouwen die zich hadden opgegeven voor de Ride Along met Marijn. Ze kregen mij er voor de gezelligheid gratis bij. Het was heerlijk fietsen, daar in Spanje. Prachtige, lege wegen, zalige beklimmingen en uitzichten waar de ansichtkaartenbranche de vingers bij aflikt.

Maar het waren wel pittige ritjes. Zowel op zaterdag als op zondag fietsten we 100 kilometer. Voor de fanatiekeling was het prima te doen, maar er waren ook vrouwen mee die dit jaar nog niet zoveel op de fiets hadden gezeten, en er dus best een kluif aan hadden.

Zere kont
Zo had er eentje op dag 2 nogal last van haar kont. Ze zat niet lekker op haar zadel, en als je dan eenmaal last hebt, dan is verrekte lastig om nog ergens anders aan te denken. Je onderstel is een gevoelig deel van je lichaam, dat weten we allemaal.

Maar ze ploegde voort, want ze weigerde op te geven. Bikkel. Wij fietsten om beurten naast haar om haar verhalen te vertellen en haar daardoor een beetje af te leiden.

Ik vertelde mijn eigen afleidingstruc. Vorig jaar fietste ik 1 etappe van die gruwelijke Tour for Life die ik dit jaar helemaal ga fietsen. De tocht was 190 kilometer en na 160 kilometer moesten we nog een beklimming van 10 kilometer doen. De berg was niet steil, maar toch zag ik af als een idioot. Ik moest bijna huilen. Ik wist niet meer waarom ik dit nou eigenlijk wilde.

Half zingend, half huilend
En toen heb ik een afspraak met mezelf gemaakt. Ik moest op mijn fiets blijven zitten tot ik de gehele Copacabana van Barry Manilow had gezongen. Van voor naar achteren. Als ik dat had gedaan, mocht ik even stoppen om wat te drinken. Om daarna weer op de fiets te stappen en wederom de Copacabana in te zetten. En zo ploegde ik voort. Half zingend, half huilend. Voorbijgangers keken me vragend aan. Ik zong nog maar wat harder.

Ik snap dat je nu denkt: Nynke, waarom? Waarom ken jij de gehele Copacabana uit je hoofd? En wat een kutlied! Waarom zou je dat überhaupt willen zingen?

Even geen verzuurde benen
Ik weet ook niet zo goed waarom ik dat lied uit mijn hoofd ken. Maar het is irritant genoeg om een tijdje in je hoofd te blijven zitten. Zodat je even niet denkt aan je verzuurde benen en hoe lang deze takkeklim wel niet duurt.

Het werkte voor mij en het werkte voor mijn fietsmaat in Girona. Ze moest in ieder geval lachen om mijn verhaal. Waardoor ze hopelijk even niet aan haar pijnlijke onderkant dacht.

En ik kreeg vervolgens dat lied de rest van de dag niet meer uit mijn hoofd.