Cultuurbarbaren

geen

‘Doordat het Rijksmuseum 10 jaar dicht was, heb ik mijn kinderen niet de opvoeding kunnen geven die ze verdienen.’

Een ferme vrouw citeert de zin, uit een ingezonden brief in de krant. Haar eigen dochter is al groter, waardoor ze die wel op de cruciale leeftijd van 4 tot 14, wekelijks met een museumbezoek heeft kunnen verblijden. Medeleven gaat uit naar de generatie die dat moest ontberen en gedoemd is om cultuurloos op te groeien.
Wat is een opvoeding zonder regelmatig museumbezoek?

Schuldgevoel
Deze woede had ik nooit zo gevoeld. Zou het om te zetten zijn in een schadeclaim? Zou dat een hoop geld opleveren?
Het roept veel vragen op. Een knagend schuldgevoel overschaduwt de vragen. Zagen mijn kinderen ooit een museum van binnen?
Hebben ze enig besef van kunst met een grote K?
Als het Rijksmuseum open was geweest, had ik ze er dan wekelijks doorheen gesleurd?

Culturele honger
Ik heb zo ook wel een beeld bij de lange autorit en gedrein wat de gewijde stilte voor een indrukwekkend schilderij doorklieft.
Ze geven regelmatig blijk van een grote honger; iets wat liefst met zoete ellende wordt opgelost.
Maar culturele honger? Daar heb ik ze nog niet op betrapt.

Krokusje
Ze weten hoe een kip een ei legt. Zien zaden ontkiemen en bloemen ontluiken. Onderzochten hoe een kikker het vindt om van de glijbaan af te glijden. (‘Iets te spannend hoogtepunt in een verder regelmatig kikkerbestaan’, vond ik. ‘Hartstikke leuk’, dachten zij).
De teller staat op zeven geheime plekken. Ze doen oprecht hun best om niet op een bloeiend krokusje te gaan staan.

Natuurminnende cultuurbarbaren. Dat is waar het heen gaat.
Woonden we maar in de stad.
Dan kon ik het Rijksmuseum de schuld geven.

 

Foto: By DiBMac