Ik schaam me dood voor intolerant Nederland

Bijna een jaar woon ik nu in Oud-Charlois, een wijk in Rotterdam Zuid. De wijk staat niet bekend als bijzonder veilig, maar als frequente hardloopster, openbaar vervoergebruikster en consument van de lokale supermarkt merk ik daar niet zoveel van. In het begin was het even wennen, maar al snel werden Charlois en ik dikke maatjes.

Dé Nederlander
Letterlijk de helft van mijn buurtgenoten is van niet-westerse afkomst. Dat multiculturele hoort erbij in Rotterdam. Op straat en in de bus heb ik trouwens opvallend veel leuk contact. Met meer dan 3,5 miljoen allochtonen is het voor mij een vanzelfsprekendheid dat dé Nederlander niet meer een blonde meneer of dame is met blauwe ogen. En dat geeft helemaal niet. Wij Nederlanders, met al onze culturen, leven in één van de rijkste landen ter wereld in vrede samen. Dacht ik. Maar dat was een misveronderstelling.

Zwarte Pieten-discussie
Noem me een watje, maar ik voel me oprecht geraakt en verdrietig door de vele echte racistische uitlatingen die niets meer met Zwarte Piet te maken hebben, de extreme lompigheid, onwelwillendheid en boosheid van alle partijen. Hoeveel grimmiger gaat het nog worden? De Zwarte Pietendiscussie is zwaar uit de hand gelopen. Zijn er echt zo veel racisten die nu ineens kans zien om massaal hun hart te luchten of zijn mensen zo aangebrand door de hele kwestie dat ze tot het uiterste gaan om bloed onder de nagels vandaan te halen? Hoe het ook zij, ik schaam me dood voor intolerant Nederland. En dat meen ik. Ik ben me rotgeschrokken van de racistische opmerkingen met duizenden likes en shares.

Oppleuren naar eigen land
Begrijp me niet verkeerd, van mij hoeft Sinterklaas niet weg. Van mij hoeft zelfs Zwarte Piet niet weg. Maar zeggen dat ‘we’ niet racistisch bezig zijn en vervolgens zeggen dat de ‘allochtonen maar beter kunnen oppleuren naar hun eigen land’ als ze geen Sinterklaas willen vieren, is nogal tegenstrijdig, niet? Het ging zogenaamd ‘nergens’ over, dat hele zwarte piet gedoe, maar blijkbaar is het belangrijk genoeg om hele bevolkingsgroepen over één kam te scheren, te kleineren en te beledigen. Het is niet eens dé Nederlander met andere afkomst geweest (ja, op Quincy na) die het debat aan wilde gaan. Het zijn mensen zoals ik, die zich in alle eerlijkheid afvragen of Zwarte Piet er inderdaad niet een beetje omstreden uitziet en of een kleine verandering niet de oplossing is.

Dreinen als een verwend kind
Waarom zou een traditie niet mogen ontwikkelen? Een beschaafd gesprek is blijkbaar niet mogelijk, waardoor het feest voor mij zwaar verpest is. Nederland is zo aan het dreinen geweest om haar zo geliefde Zwarte Piet, dat zelfs een klein compromistje werd uitgesloten, waardoor moeder de VN bijna zegt: als jullie niet normaal kunnen doen, dan maar helemaal geen Sinterklaas dit jaar. Frappant, want het gaat om een kinderfeest. Het zijn vooral de volwassenen die zich gedragen als verwende kinderen die niet willen luisteren en kunnen delen.

Net als in een nieuwe wijk settelen is een nieuwe vorm van Zwarte Piet vast ook even wennen, waarna het verrassend leuk uit kan pakken, voor iedereen.

Van een Sinterklaasliefhebber, die nog steeds hoopt op vooruitgang.

© Beeld: Chantal Straver