De muziek is terug

Ik kijk elk jaar uit naar het Eurovisie Songfestival. Ik hou gewoon van het hele sfeertje. Maar de muziek liet meestal wel wat te wensen over. Dit jaar was dat heel anders.

De omslag heeft zich de afgelopen jaren langzaam voltrokken. Won in 2006 nog Lordi met Hard Rock Hallelujah, sinds de winst van de Duitse Lena in 2010 is er geen slecht nummer meer bekroond op het Eurovisie Songfestival. Het nummer Euphoria waarmee de Zweedse Loreen vorig jaar won, werd zelfs een Europese hit. Logisch dat artiesten die voorheen hun neus ophaalden voor het festival, waar alleen Sieneke en de Toppers zich durfden te vertonen, ineens wel wat zagen in een optreden op het grootste muziekevenement van Europa.

Een badpak vol sliertjes
Zeker, er waren wel wat ‘circusacts’, zoals dat heet. Griekenland stuurde een band die zong dat ‘alcohol is free’ en voor Wit-Rusland kwam een meisje uit een levensgrote discobal, met niet meer om het lijf dan een badpak vol sliertjes. Een van de meest verguisde acts was de operazanger uit Roemenië, die als een soort Vlad Dracula op een verhoging stond en zo hoog zong dat het leek alsof zijn ballen per ongeluk aan het podium waren bevestigd. Maar verdomd, de man kon wel zingen en het nummer was hartstikke aanstekelijk. Kijk maar eens naar hetzelfde nummer zonder jurk. Een circusact kan dus zelfs tegen je werken op het Songfestival. Ik vermoed ook dat Montenegro daaraan ten onder is gegaan, met hun astronautenpakken. Het nummer zelf was namelijk een van de betere inzendingen van dit jaar.

Nauwelijks tegenop te boksen
Maar goed, Montenegro had het niet gehaald. Gelukkig was er genoeg kwaliteit om van te genieten. Zo veel zelfs dat ik van tevoren al vrij zeker wist dat Anouk niet zou winnen. Zeker, Birds is prachtig, maar het deelnemersveld was zó sterk, daar viel nauwelijks tegenop te boksen. In de groep vrienden waarmee ik naar het festival keek was er niemand die echt dacht dat Anouk een kans maakte. Aan het eind van de avond was dat gevoel nog sterker. Terwijl de lijnen open waren en de korte stukjes voorbijkwamen, dacht ik: er zijn eigenlijk maar een paar nummers die níét goed genoeg zijn om te winnen.

Positieve verrassingen
Mijn persoonlijke favoriet was Malta, de dokter die alleen al met zijn glimlach vele kwaaltjes kan genezen en een nummer dat me meteen vrolijk maakte. Of was ik toch voor Hongarije, met een prachtig nummer dat na de tweede halve finale al in mijn hoofd was blijven hangen? Een positieve verrassing was wat mij betreft de Franse Amandine Bourgeois, die met L’enfer et moi helaas niet eens in de top-10 kwam. Zelfs Bonnie Tyler bracht een helemaal niet slecht nummer. En IJsland, Oekraïne, Noorwegen, Rusland, Azerbeidzjan…

Geen draaiorgels meer
Dat zij allemaal niet wonnen, toont wel aan hoe goed het deelnemersveld was. Het zou mij niet verbazen als veel artiesten van afgelopen zaterdag een publiek vinden, niet alleen winnares Emmelie de Forest. Ik hoop dat deze trend doorzet en dat volgend jaar alle deelnemende landen weer zo hun best doen op een goede inzending. De tijd van draaiorgels is voorbij, zoveel is zeker, en daar ben ik maar wat blij om.

Foto: still uit video