De naam Robin en dat dat niet altijd meevalt

“Geachte heer S.”
Met heer bedoelen ze mij. Want veel mensen gaan ervan uit dat “Met vriendelijke groet, Robin S.” meteen een heer is.

Ik heb nooit een hekel aan mijn naam gehad. Ik had vroeger ook wel liever net zoals ieder ander meisje Fleur, Sofie of Anne geheten. Maar ik bedacht toen altijd wel dat ik het beter had getroffen dan klasgenootje Ryemma, een naam die is voortgevloeid uit oma’s Riet en Emma. Nu vind ik Robin de beste naam die bij me past.

Toen ik geboren werd en de dokter aan mijn ouders vroeg hoe ik zou heten, vond hij het ontzettend bij me passen. “Ze is echt een Robijntje” Mijn haren waren knalrood. Ook iets waar ik nooit van heb gebaald. Behalve toen ik één keer op de basisschool Rooie Robin werd genoemd.

Overigens ben ik nog nooit echt gepest met mijn haarkleur. Mijn klasgenoten hadden het te druk een andere basisschool te bekogelen met rotte appels dus kon ik daar onopgemerkt met mijn rode haar van schommels vallen en voorleeskampioen worden.

Voor de oma van een vriendin heet ik Rosan. Robin gaat er maar niet in bij haar en het is nu te laat om haar nog te verbeteren. Prima voor mij, Rosan vind ik ook een mooie naam. Ik weet dat er heel veel mannen zijn, elke keer weer een ander et cetera et cetera.

Toen ik het mailtje opende en “Geachte heer S.” las, kreeg ik zin om te katten. Dus ik mailde beleefd terug maar in de PS schreef ik: overigens ben ik geen ‘heer’ S. maar een mevrouw. Het maakte geen indruk.

Ik kreeg daarop weer een mailtje met dezelfde aanhef. De verleiding was groot om deze Janneke L. aan te spreken met “Hoi Jan”, maar mijn manier van katten is zo soft dat ik haar beter kan martelen met mijn voorleeskunsten en het opsommen van weetjes zoals: “Robin is in Amerika juist een meisjesnaam!”

cc foto: Manuel van de Weijer