De Taboemoeder: ‘Het gekke gevoel hoe het kon dat ze de zwangerschap niet gevoeld had’

De Taboemoeder

Sinds kort deelt Suzan (31) haar moeder -en werkstruggles met ons. Ze is getrouwd met Laurens. Moeder van een bijna kleuter zoon en een peuter dochter. Zowel in haar gezin als in haar werk wisselen momenten van geluk zich af met (groot) verdriet.

Lees ook:
De Taboemoeder: ‘Op pad gaan met de kinderen is echt ‘mijn zwakke plek.’ Al voor ik een voet buiten de deur heb gezet, ben ik kapot’

‘Eigenlijk weet ik niet goed hoe ik moet beginnen’, zegt ze. Geregeld spreek ik met haar af, we werken al een tijd samen, maar vandaag voelt het anders. Alsof er iets in de lucht hangt. Ze vervolgt, ‘jouw woorden gingen door mijn hoofd. Adem halen, gewoon adem halen. Stap voor stap. Een ding tegelijk. Zodoende heb ik eerst de kinderen maar naar bed gebracht. De rest komt daarna wel dacht ik.’

Stilte

Ik voelde dat ik haar moest laten praten. Dat de stilte die ik nu zou laten ontstaan gaan geen leegte zou veroorzaken maar juist ruimte creëert. Ruimte voor haar verhaal.
‘Ik heb het gewoon maar in een potje gedaan en in de koelkast gezet. Zo’n urine potje weet je wel. Die had ik nog in huis voor mijn dochter ooit. Kwam hij goed van pas zeg..’
Ik glimlachte. En weer was het even stil.

‘Weet je, ik ben zo blij dat zoveel van jouw verhalen over je werk heb mogen horen. Daardoor wist ik nu precies wat ik moest doen. Alleen maar door ademen.’
‘Het gekke is dat ik niet eens wist dat ik zwanger was. En toch doet dit veel met me. Helemaal nadat afgelopen week mijn haren uitvielen. Dat heb ik alleen na een zwangerschap gehad.’

Stolsel

Ik vroeg haar of ze voor de zekerheid wel bij de huisarts is geweest. Uit het niets reageerde ze fel: ‘Ohja! Ik belde dus de huisarts en dan krijg je de assistente Dan moet je altijd zeggen waar je voor komt. Ik zeg dat ik de avond er voor een miskraam heb gehad, en dat ik graag een afspraak wil. Mevrouw, zegt de assistente tegen mij, het zal wel een stolsel zijn. Dit maakt mij nog het meeste kwaad dat die sufkut van een assistente mijn kindje die ik zojuist verloren ben een stolsel noemt! Alsof ze het door de telefoon kan zien en voor mij gaat bepalen wat het is.’ Ik kan niks meer dan haar in haar reactie volledig gelijk geven.

Ik merkte dat ik benieuwd was wat de huisarts zei. Ze vertelde dat de reactie van de huisarts was dat het kindje toch al zo’n 9 tot 10 weken oud moet zijn geweest. Het riep gemengde gevoelens op, enerzijds opgelucht dat het inderdaad geen stolsel was en dat ze het goed had ingeschat. Aan de andere kant het gekke gevoel hoe het kon zijn dat ze de zwangerschap niet gevoeld had. Dat het verdrietig is en dat ze pas achteraf heeft kunnen merken hoeveel je er van houdt. Dat ze zich nu pas realiseerde dat haar dochter een week of twee geleden ervan overtuigd was dat mama een baby in haar buik had en dat ze dus hartstikke gelijk had.

De dag die wacht

Zo veranderde het gesprek langzaam naar dat het toch op de een of andere manier wonderlijk is dat kleine kinderen zo ontzettend veel voelen. En hoe belangrijk het is om eerlijk te zijn. Ik vond het ontroerend en ontzettend liefdevol te horen dat ze het kindje samen met haar dochter een plekje heeft gegeven in de tuin. Precies bij dat ene stukje van de tuin wat al af was terwijl de rest nog een zooi. ‘Alsof het zo moest zijn’, zei ze. Ik ademde en kon alleen maar antwoorden ‘ja, alsof het zo moest zijn’. Niet veel later kwam een van onze kinderen binnen en werden we gedwongen door te gaan met het vervolgen van de dag. Het leek haast of de cirkel rond was. Van koelkast naar tuin, van niet weten naar weten. Van verdriet weer terug in het nu. En daar hoeven we soms alleen maar adem te halen..

Over Suzan

Suzan nadert de 32 en is moeder van George (3,5) en Emmie (2). Ze heeft als missie het normaliseren van verdriet. Voor VIVA.nl schrijft ze over het grote en kleine verdriet als moeder, als vrouw en als mens. En hoe er altijd weer ruimte is voor een goede lachbui en geluk.

Als coach is ze gespecialiseerd in verlies en verdriet. Je kunt bij haar terecht als je iemand uit je gezin verloren hebt; je kindje, je zus, je vader. Met als doel ‘hoe weer verder te leven na verlies’. En vanuit haar eigen studio geeft ze wekelijks mindfulness trainingen o.a. speciaal voor mama’s. Daarnaast maak je haar niet gelukkiger dan haar te laten spreken over verdriet.

Lisa woont in Limburg, maar is stiekem een echte Brabantse. Ze houdt van gekke trends en haar guilty pleasure is foute, Nederlandstalige muziek. Een grote droom is dan ook om een keer naar de Toppers te gaan, maar tot die tijd moet ze het doen met haar slechte afspeellijst op Spotify. Voor VIVA schrijft ze over het laatste nieuws op het gebied van entertainment, series, reizen, seks, films en boeken.