De Taboemoeder: ‘Het lukt me niet er voor mijn zus te zijn nu zij haar tweede heeft’

De Taboemoeder

‘Taboemoeder’ Suzan (32) deelt haar moeder -en werkstruggles met ons. Ze is getrouwd met Laurens. Moeder van een bijna-kleuterzoon en een peuterdochter. Deze week: de pasgeboren baby van haar zus doen Suzan terugdenken aan het vreselijke moment dat haar pasgeboren dochter ziek bleek.

Zo prachtig. Zo klein. Wonderschoon en zo kwetsbaar tegelijk. Daar is ze dan. Mijn kleine nichtje. Haartjes zo donker en zo zacht. Ze heeft nog zo’n heerlijke zoete geur die alleen pasgeboren baby’s hebben. Terwijl ik haar vasthoud geeft ze zich helemaal over aan haar slaap. Binnen alle hectiek wat een nieuw leven met zich mee brengt, lijk ik die ochtend degene te zijn bij wie ze zich zorgeloos over kan geven. Het grijpt me naar de keel. Angst en eigenlijk vooral verdriet overvalt me.. 

Zwarte roze wolk

Hoewel alles deze ochtend als setting perfect lijkt, voel ik me doodongelukkig. De wetenschap dat ik deze ruimte, dit huis, waar de pasgeboren baby woont zelf zo weer mag verlaten is het enige waardoor ik door kan blijven ademen. Mijn hoofd draait overuren. Het is alsof ik zelf twee jaar terug in de tijd wordt geslingerd. Ongevraagd. Zonder toestemming. De periode die voor mij het donkerste uit mijn hele leven was.

Mijn dochter werd namelijk zo’n twee weken na haar geboorte ziek. Hoewel de bevalling van haar werkelijk droomachtig mooi was sloeg het genieten bij mij snel om in angst. Ze hield geen voeding binnen. Het was zo erg dat de term ‘reflux’ een understatement was. 

Ik kon haar vijf keer per dag schone kleertjes aan doen en nog was het vies. Ik verschoonde drie keer per dag haar bedje en nog lag ze in haar eigen spuug. Dan heb ik het nog niet over hoe ik erbij of hoe onze bank, box, kleed roken.. Elke ochtend werd het voor mij zwaarder om op te staan. Omdat ik wist dat ik wederom zou falen als moeder. Ik kon namelijk niet voor mijn kind zorgen. Ik kon niet zorgen dat mijn eigen dochter voldoende binnen kreeg zodat ze kon groeien. Zodat ze niet meer hoefde te huilen van honger en van pijn.

Mijn zus

Artsen lieten ons lang naar huis gaan omdat ons kleine meisje ‘zo pittig uit haar ogen keek’. Het zal dus allemaal wel mee vallen, was hun conclusie. De strijd met artsen, het gevoel van elke dag opnieuw falen als moeder en het grote gevoel van schaamte wat ik had zorgden ervoor dat ik steeds minder vaak buiten kwam en met mensen sprak over de situatie. Ik voelde me intens alleen. Behalve bij mijn zus. Elke middag als mijn kindjes even lagen te slapen belde ik haar op. Ik kon alleen maar huilen. Maar bij haar kon ik eerlijk zijn. Ze oordeelde niet. Ze luisterde alleen maar.

Ik vertelde haar dat ik het liefst weg wilde lopen. Dat ik het niet meer kon. Ik vertelde haar dat ik wel eens dacht om mijn kleine meiske te laten vallen zodat ik verlost was van de zorgen. De zorgen die mij compleet in mijn macht hadden. Mijn zus die wist dat als ik met haar zou praten maar nooit zou handelen em juist door zou gaan. Niet op zou geven. Mijn zus waarvan ik niet weet of zij zich realiseert hoe belangrijk ze voor mij is. Altijd en al helemaal in deze periode. En nu heeft ze zelf haar tweede. Een dochter. En ik kan er niet voor haar zijn.

Want terwijl ik deze column schrijf stromen de tranen over mijn wangen. De confrontatie met een baby’tje die zo dichtbij me staat valt me ontzettend zwaar. Inmiddels gaat het goed met onze dochter. Met mij gelukkig ook steeds vaker. Maar de machteloosheid die ik heb ervaren tijdens het ziekzijn van mijn dochter heeft tot op de dag van vandaag ontzettende diepe sporen achter gelaten. Ik voel me ontzettend schuldig dat ik er niet voor mijn zus kan zijn. Mijn lieve zus weet dit. Accepteert dit ook. Nu ik nog.

 

Lees ook: De Taboemoeder: ‘Het gekke gevoel hoe het kon dat ze de zwangerschap niet gevoeld had’

 

Over Suzan

Suzan nadert de 32 en is moeder van George (3,5) en Emmie (2). Ze heeft als missie het normaliseren van verdriet. Voor VIVA.nl schrijft ze over het grote en kleine verdriet als moeder, als vrouw en als mens. En hoe er altijd weer ruimte is voor een goede lachbui en geluk.

Als coach is ze gespecialiseerd in verlies en verdriet. Je kunt bij haar terecht als je iemand uit je gezin verloren hebt; je kindje, je zus, je vader. Met als doel ‘hoe weer verder te leven na verlies’. En vanuit haar eigen studio geeft ze wekelijks mindfulness trainingen o.a. speciaal voor mama’s! Meer info? Daarnaast maak je haar niet gelukkiger dan haar te laten spreken over verdriet!

Marjolein woont in de stad (Amsterdam) maar hunkert naar de natuur. En als ze een tijdje door de duinen heeft gestruind, verlangt ze weer naar de stad met z'n knallende energie. Ze vindt de menselijke psyche rete-interessant en schrijft daarom graag op Viva over waarom we de dingen doen die we doen, waar we naar verlangen en hoe die grijze massa van ons werkt. Want eigenlijk zijn we maar gekke (en daarom interessante!) wezens.