De Badjas: Het dessert

column de badjas

Ik werd direct kritisch van onder tot boven gescand toen ze de hoek om kwam. Ze had me namelijk gevraagd of ik ook mijn best wilde doen. Mijn simpele maar klassieke look kon haar goedkeuring wegdragen. 
Ze complimenteerde me met mijn handgemaakte Italiaanse schoenen. En ik zei dat dat ze er prachtig uit zag. Wat ik oprecht meende. Ze had zich mooi gekleed voor deze avond. Een beige open hak, die haar kleine voet perfect omsloot. Licht gebruinde benen in een zomerse jurk. Over haar schouders droeg ze een zwierige poncho 
in aardetinten. Ze was een klassieke verschijning, wellicht iets te oud gekleed voor haar leeftijd, maar haar stijl beviel me. 
Ik opende de deur, nam haar arm en liep met zichtbare trots het restaurant binnen.

Ze zocht een minnaar, eentje die niet verliefd zou worden

Het was niet ongebruikelijk dat ze me keurde. De eerste keer dat ik met haar afsprak was, zonder dat ik het wist, niets anders dan een sollicitatiegesprek. De inhoud van de functie waar ik blijkbaar op solliciteerde werd me gaandeweg ons contact steeds duidelijker. Ze sprak met me af omdat ze een minnaar zocht. Eentje die niet verliefd zou worden, zoals de vorige. Een man die zaken gescheiden kon houden. Want ze was gelukkig getrouwd, geen kinderen, een open relatie en woonde buiten de stad. Hun pied-à-terre aan de grachten werd volgens een strak schema gebruikt om 
minnaars en minnaressen te ontvangen. Voor de dinsdag en vrijdag zocht ze een man die haar kon vergezellen naar de 
betere restaurants die de stad te bieden had. Een man met wie ze kon praten over haar brede interesses, die haar liefde voor wijn deelde, die haar complimenteerde en aan het lachen maakte. Ze had een sterk verlangen gezien te worden, dus ze wilde een man waarmee ze vond dat ze binnen kon komen.

Die avond in het Italiaanse restaurant vertelde ze me uitgebreid over het selectieproces. Ze was destijds eerder naar het café gekomen waar we die eerste keer hadden afgesproken, zodat ze kon zien 
hoe ik een tent binnenliep. Ze had gekeken hoe ik bewoog, of mijn bewegingen soepel en flexibel waren. Ze had me gekeurd als 
een stuk vlees. Ze had mijn handen en 
mijn kruis bekeken om in te schatten of ik goed geschapen was. Of mijn lippen vol 
en aanwezig waren. Ook had ze aandachtig geluisterd om de breedte van mijn 
vocabulaire in te schatten. Die avond 
nam ze ook op een zeer zakelijke manier afscheid: “Wij gaan elkaar vaker zien. 
Ik neem contact met je op.”

Los van alle wensen, verwachtingen en 
gedetailleerde taakomschrijvingen die bij deze nieuwe parttime betrekking hoorde, was er één functie-eis het belangrijkste. 
En dat was de taak die mij stond te wachten als we na het hoofdgerecht haar pied-à-terre betraden. Samen met haar heb ik werkelijk heerlijk gegeten, maar nooit heb ik met haar een dessert of koffie besteld. Want nu weet ik wat de titel van mijn functie was. Ik had gesolliciteerd als ‘Dessert’. 
En afhankelijk van haar stemming wilde 
ze dat ik zoet, hartig, warm of koud was.


De Badjas is een bewust naamloze schrijver uit Amsterdam, die elke week over zijn sexavonturen vertelt.
Lees ook:

Maak kennis met De Badjas: ‘Op sexgebied is iedereen ervaringsdeskundige, alleen schrijf ik het op’
De Badjas: Dit doe ik normaal nooit
De Badjas: Op mijn tieten
De Badjas: Honden- of kattenmens
De Badjas: Gewoon trek
De Badjas: Klokkijker
De Badjas: De kasteelvrouw
De Badjas: Een pro
De Badjas: Verpest
De Badjas: Een vieze vette hap
De Badjas: Financieel onafhankelijk
De Badjas: Onbeschermd
De Badjas: Verliefd
De Badjas: Op de dansvloer
De Badjas: Op de dansvloer – deel 2
De Badjas: Sex met je ex
De Badjas: De dokter
De Badjas: Haar verhaal
De Badjas: Sex met je ex