‘De keren dat ik in onveilige situaties kwam omdat mannen zich opdrongen zijn niet op twee handen te tellen’

Debby Gerritsen

Krap een week voor Internationale Vrouwendag verdween in Engeland de 33-jarige Sarah Everard. Sarah liep na een avondje bij een vriendin in Zuid-Londen bellend naar huis en werd in een onbewaakt moment van straat geroofd door -naar zoals het er nu uit ziet- een moordlustige politieman. Wat Sarah in de uren tot haar dood heeft moeten doorstaan, weten we niet. Ze werd afgelopen woensdag in de bossen van Ashford, op 1,5 uur rijden van haar woning in London, teruggevonden. Haar laatste woorden waren tegen haar vriend.

Sarah’s verdwijning deed denken aan het trieste relaas van de 25-jarige studente Anne Faber die in 2017 na een tochtje op de fiets in de provincie Utrecht verdween en later bleek te zijn verkracht en vermoord door een veroordeelde zedendelinquent.

Net als destijds bij Anne hield de zaak Sarah mensen dagenlang in z’n greep. Er ontstond veel ophef, er kwam zelfs een hashtag #shewaswalkinghome maar een échte revolutie bleef uit. Kennelijk zijn we toch drukker met het Britse Koningshuis en/of de scheiding van Dre & Monique.

Ik zag een foto van Sarah, lopend op straat – het moet een van de laatste momenten van haar leven zijn geweest – en kwam tot de realisatie dat ik dit had kunnen zijn. Of een vriendin. Mijn zus. Mijn nichtje. Iedere vrouw had Sarah kunnen zijn.

De keren dat ik in onveilige situaties kwam omdat mannen zich opdrongen -in de kroeg, buiten op straat of bij mij thuis- zijn niet op twee handen te tellen. Ik ben voor mijn huis aangevallen op straat. Ik ben verkracht in een nachtclub. Ben ik zo’n extreme pechvogel? Misschien. Maar ik ben helaas niet uniek in mijn soort. Uit cijfers van het College van de Rechten van de Mens blijkt dat in Nederland de helft van de vrouwen tenminste één keer in haar leven te maken krijgt met fysiek of seksueel geweld, online intimidatie of straatintimidatie. De kans dat jouw dochter, nichtje of buurmeisje hier mee te maken krijgt, is dus enorm.

Vrouwen leren van kinds af aan dat het ’s avonds niet veilig is op straat. Niet voor ons tenminste. Ga niet alleen ’s nachts over straat, luidt wereldwijd het credo. En laat het in ieder geval even weten als je weer veilig thuis bent. In het donker alleen door een bos of park doe ik al jaren niet meer. Hardlopen kan dus alleen overdag of in de zomer.

Door de jaren heen leerde ik verschillende ‘trucjes’. Van mijn moeder bijvoorbeeld om ’s avonds te fietsen ‘als een man’ – hangend over het stuur, breed zitten en met lage stem zingen. Een zangleraar adviseerde me met klem ‘s avonds áltijd mijn sleutels als een boksbeugel tussen mijn vingers te houden. Waarvoor ik hem enorm dankbaar ben want precies dit heeft mij geholpen toen ik vanuit het niets werd aangevallen op straat. Ik kijk altijd om me heen en als ik er iemand achter mij blijft lopen, fietsen, of wachten – dit gebeurt regelmatig – dan doe ik alsof ik bel, steek ik de straat over of ga ik midden op straat lopen zodat iedereen mij kan zien, mocht er iets gebeuren. Ik fiets ook regelmatig een blokje om of stop op een plek waar andere mensen staan. En niet alleen ik. Al mijn vriendinnen doen dit. Net als elkaar altijd een appje sturen als we veilig thuis zijn. Het is de normaalste zaak van de wereld en dat gegeven is bij de wilde spinnen af. Hoe is het zover gekomen dat wij het kennelijk normaal vinden dat vrouwen ’s avonds niet alleen over straat kunnen? Wanneer komt het moment dat we veilig buiten kunnen sporten, lopen of gewoon ‘zijn’ zonder het gevaar te lopen aangevallen, verkracht of vermoord te worden?

Sarah liep niets vermoedend naar huis. Een uurtje lopen, of 10.000 stappen zoals we dat nu in coronatijd zeggen. Wat dat betreft ben ik wel toe aan het nieuwe normaal. Een normaal waarin we van vrouwen afblijven.

#shewaswalkinghome #reclaimthenight #saraheverard