Debby: ‘Ik wil een endless summer of love die z’n weerga niet kent’

Debby

De Punica oase

Hoera, de lente is begonnen. Maar terwijl de lammetjes vrolijk in de wei staan te dartelen, sterven wij een langzame dood. We zitten al ruim een jaar thuis en hangen aan het infuus van de staat. We hebben het over dagcijfers, weekrapporten, r-getallen en volgen de nieuwe besluiten van het kabinet en het OMT op de voet. Met de tong op de grond kruipen we langzaam richting het licht aan het eind van de tunnel: onze eigen Punica oase. Want ja ‘beste mensen’, om maar met de woorden van Hugo de Jonge te spreken, dat einde is in zicht. Vanaf juli hebben we allemaal een spuitje gehad en staat ons een zorgeloze zomer te wachten. Tenminste…

Hoe dan ook, zover is het nog niet. Voorlopig staat de pauzeknop nog ver ingedrukt en kunnen we alleen maar hopen op een snelle verlossing, voor ons allemaal. Want van een jaar lang binnen zitten, is werkelijk niemand opgeknapt. Ik heb mijn ouders zien veranderen van kwieke 60-plussers met een bruisend sociaal leven tot ietwat bange babyboomers.

Gelukkig voor mijn ouders en hun generatiegenoten is de hypotheek afgelost, waren wandelen en fietsen al jaren een hobby en staat de caravan gepoetst in de stalling, klaar voor een weekendje weg in eigen land. Hoe anders is dat voor alle jonge mensen die thuis zitten te wachten tot ze weer kunnen gaan studeren, verre reizen maken, nieuwe vrienden ontmoeten, nachten doorhalen, wilde plannen maken en werken om straks een eigen huis te kunnen kopen. Jonge mensen gaan niet dood aan corona, maar sterven door gebrek aan prikkels en perspectief.

Lees ook
‘De keren dat ik in onveilige situaties kwam omdat mannen zich opdrongen zijn niet op twee handen te tellen’

Ze hebben alles in moeten leveren ten behoeve van het groter goed, en moeten straks, over een paar jaar, het bonnetje van deze crisis oppakken. Hoe blijf je dan nog positief? Ik vind dat eerlijk gezegd heel lastig. Ik doe echt mijn best om het glas halfvol te laten zijn, maar vind dat steeds moeilijker. Op dit moment denk ik maar aan een ding: skip de lente, laat de zinderende zomer beginnen. Ik wil een aaneenrijging van lange zomeravonden op het terras. Me omringen met onbekende mensen. Een eindeloos bacchanaal doordrenkt met drank en opzichtig geflirt. Kortom, ik wil een endless summer of love die z’n weerga niet kent. Die gedachten houden mij voorlopig op de been. Tanden op elkaar en nog even volhouden dus.

VIVA nieuwsbrief

Iedere week de leukste nieuwsbrief van Nederland in je mailbox?