Debby: ‘Mannen een stap terug, vrouwen een stap vooruit. De emancipatie moet van twee kanten komen’

Debby Gerritsen

Werk aan de winkel

Toen mijn moeder – met drie kleine kinderen en een fulltime werkende man – parttime ging werken, sprak de familie daar schande van. Werken was voor mannen. Ging je als vrouw toch werken, dan deed je dat naast je taken als huisvrouw. ‘Ze mag blij zijn dat ze van mij mag werken’, hoorde ik een buurman mopperen toen zijn vrouw een avond later thuiskwam van haar werk.

Want naast haar parttimebaan als receptioniste was ze ook volledig verantwoordelijk voor het huishouden en de kinderen. Zijn bammetjes werden elke ochtend gesmeerd en het warm eten stond klokslag zes uur op tafel.

Voor de kinderen van deze generatie – eind dertigers, begin veertigers – zijn de kaarten gelukkig anders geschud. Ze konden studeren en kregen een gelijke start op de arbeidsmarkt. Maar dat resulteerde niet meteen in een eerlijke werk-/zorgverdeling.

Want als kleine Luke van het klimrek lazert, wordt Anne gebeld. En niet Chris. Niet omdat Anne beter voor de kinderen kan zorgen, maar omdat het waarschijnlijker is dat niet Chris maar Anne parttime werkt, zoals 75 procent van de vrouwen in Nederland.

Daarbij verdient Anne volgens de cijfers van het CBS veertien procent minder per uur dan haar mannelijke evenknie. Dus wanneer de stront de ventilator raakt, en Anne alleen komt te staan (wakker worden: een op de drie huwelijken strandt), ziet haar financiële situatie er beduidend minder rooskleurig uit. Dat kan zo erg zijn, dat ze financieel niet meer in staat is haar eigen broek op te houden.

Lees ook
Debby: ‘Een abortus doe je niet zomaar even op de vrije middag’

Slechts de helft (!) van de vrouwen in Nederland is financieel onafhankelijk. Nu denk ik niet dat fulltime (vijf dagen) werken de heilige graal moet zijn. Ik ken een stewardess die er bewust voor kiest om parttime (vier dagen) te werken, omdat ze bij haar ouders heeft gezien hoe te hard werken je leven ook kapot kan maken. Ze is alleen en redt het prima.

Maar ik ken ook genoeg verhalen van vrouwen die na hun studie parttime aan de slag gingen en nog minder zijn gaan werken toen de kinderen kwamen. Omdat manlief genoeg verdient (hij werkte altijd al fulltime) en het bovendien goedkoper is om minder te werken dan de opvang te betalen. Ik kan me daar best iets bij voorstellen – ik ben dan ook groot voorstander van gratis kinderopvang – maar het is funest voor je positie op de arbeidsmarkt.

De loonkloof dichten we dus niet alleen door goed te onderhandelen over ons salaris, maar ook door meer uren te werken. En daarmee zeg ik niet dat we vrouwen moeten laten opwerken tot een ‘mannelijke’ fulltime standaard, nee, we moeten de standaard aanpassen. Meer uren voor jou betekent minder werken voor je partner. De emancipatie moet van twee kanten komen. Mannen een stap terug, vrouwen een stap vooruit. Samen komen we er wel.

Tot volgende week!

Debby Gerritsen

Hoofdredacteur VIVA

Volg Debby ook op social media:

VIVA nieuwsbrief

Iedere week de leukste nieuwsbrief van Nederland in je mailbox?