Debby: ‘Ben ontpopte zich als de ongegeneerde gluurbuur’

debby gerritsen

De Rijdende rechter gaat het nog druk krijgen, want door de lockdown zijn burenruzies enorm toegenomen. Dat verbaast me eerlijk gezegd niet. Maanden op een kluitje thuis zitten, is een bron voor huis-, tuin- en keukenirritaties en geluidsergernissen. Ik heb gelukkig nog nooit bonje met mijn buren gehad, maar ik kan wel meepraten over hoeveel stress een te aanwezige buur kan geven.

Twee jaar geleden woonde ik tijdelijk in een knus huisje met tuin in Amsterdam-Oost. Mijn tuin grensde aan een klein strookje terras van buurman Ben, een ietwat verwarde grijze man die het liefst halfnaakt rondom zijn huisje scharrelde. Vanaf het moment dat ik mezelf had voorgesteld, ontpopte Ben zich als de ongegeneerde gluurbuur.

Lees ook:
Debby: ‘Weet je nog, vroeger? Die tijd dat internet nog jong en leuk was’

Van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat zag ik hem in zijn witte onderbroek buiten of voor mijn keukenraam staan. Als de zon scheen, installeerde hij zich pontificaal in de tuin op een klapstoel met een kop koffie. Ik vroeg een paar keer vriendelijk of hij wilde stoppen met zijn gluurpraktijken, maar dan werd hij boos. Ik informeerde de wijkagent en keek het nog even aan. Tot het moment dat ik ’s ochtends mijn gordijnen opentrok en Ben in zijn grote witte onderbroek voor mijn raam trof.

Een week later stond er een schutting zo hoog als de Chinese muur in de tuin. Het beeld van Ben in zijn witte onderbroek deed me denken aan een avond in een wel heel bijzondere Amsterdamse kroeg. Tijdens mijn stage reed ik af en toe met mijn baas mee naar huis. We woonden bij elkaar om de hoek en ik kon het goed met hem vinden. Op een avond vroeg hij of ik zin had om nog wat te drinken. Ik zei geen nee. We belandden op zijn verzoek in een bar waar met grote letters op de geblindeerde ramen ‘Het spannendste café van Amsterdam’ stond geschreven. Eenmaal binnen snapte ik waarom.

Dit was geen gewoon café, maar een seksclub waar ik bij binnenkomst oog in oog stond met een oudere man, type Ben, in een witte luier. Inmiddels weet ik dat deze seksuele voorkeur infantilisme heet en sta ik – zeker na het lezen van het Grote seks-abc op pagina 64 – nergens meer van te kijken. Veel opmerkelijker is natuurlijk dat mijn baas mij als twintigjarige stagiair meenam naar dit café. Na een biertje ben ik vertrokken. Gelukkig liep mijn stage snel af.

Debby Gerritsen

Hoofdredacteur VIVA

Volg Debby ook op social media:
Instagram | Twitter

Deze editorial is afkomstig uit VIVA 47-2020. Deze editie ligt vanaf 18 november in de winkel en kun je via de bestelbutton hieronder bestellen. 

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«