Debby: ‘Ik slik iedere avond twee pilletjes om in slaap te komen’

doen volgens debby

Tijd voor actie

Sinds een paar maanden slik ik elke avond twee melatoninepilletjes om in slaap te komen. Mijn hersenen zijn totaal onderprikkeld en ik ga nooit meer écht moe naar bed. Ik maal, pieker en droom de wildste avonturen. Gelukkig daar nog wel. Want in mijn echte leven is de spanning ver te zoeken. Ondanks de moeite die ik neem om mentaal en fysiek in beweging te blijven, maak ik bijzonder weinig mee.

Mijn speelveld is het afgelopen jaar behoorlijk geminimaliseerd. Feitelijk zit ik de hele dag thuis naar een beeldscherm te staren, met hier en daar een korte onderbreking om te wandelen, sporten, eten of eten in huis te halen. Het terras, waar ik toch een lange tijd reikhalzend naar uit keek, heb ik slechts twee keer bezocht. En dat heeft niks met buienradar te maken. Het tekent mijn gemoed.

Enerzijds voel ik de enorme drang om los te gaan en nieuwe mensen te ontmoeten, anderzijds ben ik te lamlendig om iets te ondernemen. We zitten inmiddels al zo lang thuis, dat ik mijn oude leven met bioscoop- en theaterbezoekjes, vrijdagmiddagborrels in de stad en spontane gesprekken met onbekende mensen amper nog mis.

Het is net als stoppen met een verslaving. Eerst ben je boos en onrustig, maar na een tijdje gaat het wennen en vergeet je bijna hoe leuk of lekker het was. Natuurlijk wil ik graag terug naar mijn oude leven, maar ik sta in een sociale sluimerstand en daar soepeltjes uit bewegen gaat niet zonder slag of stoot.

Ik erger me steevast aan te veel mensen op straat of onbenullige gesprekken bij de supermarkt. Alle datingsapps met stroef lopende gesprekken heb ik wederom van mijn telefoon gegooid en ik ga alleen nog op date als ik iemand écht de moeite waard vind. Ik zou een mooi verhaal kunnen ophangen dat ik als early adopter de laatste datingtrend slow daten aanhang, maar de waarheid is dat mijn sociale mojo nogal hapert en ik de aanwezigheid van veel verschillende mensen slecht trek.

Lees ook
Debby: ‘Mannen een stap terug, vrouwen een stap vooruit. De emancipatie moet van twee kanten komen’

Dit weekend zag ik mijn familie voor het eerst in lange tijd samen. Mijn ouders zijn gevaccineerd en de rest van de familie heeft al een, of zelfs twee, keer corona gehad. Met een beetje afstand houden, besloten we dat het veilig was om elkaar weer te zien.

Ik keek er enorm naar uit, maar eenmaal met z’n allen aan de borrel in de achtertuin kon ik al die pratende mensen nauwelijks aan. Ik voelde me net een overprikkelde bejaarde en vertrok na een paar uur totaal gesloopt huiswaarts. Met een heel belangrijke note to myself: het is tijd voor actie, want zo wil ik niet zijn. Zeker nu de nieuwe versoepelingen aanstaande zijn moet ik ervoor zorgen dat ik mezelf weer aan de praat krijg. Thuis viel ik op de bank als een blok in slaap. Daar had ik geen melatonine voor nodig.

Tot volgende week!
Debby Gerritsen
Hoofdredacteur VIVA
Volg Debby ook op social media:

Instagram | Twitter

VIVA nieuwsbrief

Iedere week de leukste nieuwsbrief van Nederland in je mailbox?

Foto Kee & Kee @ Sticky Stuff | Met dank aan Zara, Ferraggio