Debby: ‘Witte mensen schieten snel in de verdediging als het om racisme gaat’

Debby

Kleurenblind

Ik verzeilde laatst in een discussie met een vriend toen ik mijn column schreef over het gegeven dat vrouwen stelselmatig worden betast, nagesist op straat of nog erger: aangerand of verkracht. Hij werd boos en geloofde me niet. Dat zou – hoe erg ook – heus weleens voorkomen, maar ik moest niet overdrijven met mijn ‘stelselmatig’.

Hij was niet de enige met twijfel. Na de publicatie kreeg ik veel bijval, maar er waren ook reacties van mannen die zich niet herkenden in het probleem, de schuld gaven aan ‘de buitenlanders’, mij verwezen naar een cursus zelfverdediging of zeiden dat ik gewoon hard moest schreeuwen als ik werd aangevallen door een man.

De ernst, de oorzaak en de oplossing werden vakkundig aan de kant geschoven. Ik zag het ongemak van het probleem: de man als veroorzaker. Mijn vriend voelde hetzelfde en zei dat hij het zat was om telkens op het beklaagdenbankje te zitten. ‘Mijn vrienden doen dat niet, en ik al helemaal niet. Trouwens, ik ben ook weleens bedreigd op straat!’ Inderdaad. Door een andere man. En dat is voor hem heel andere koek dan voor mij als vrouw, legde ik hem geduldig uit.

Mijn vriend is niet achterlijk en al zeker geen vrouwenhater, maar hij baseerde zijn mening op ervaringen uit zijn eigen leven. Hij zag het probleem simpelweg niet, omdat hij nooit in die positie heeft gezeten. Immers: wat je niet ziet, bestaat niet. Tótdat je van bril wisselt of de kwestie tegen wil en dank vanuit een andere positie te zien krijgt.

Lees ook
Debby: ‘Ik slik iedere avond twee pilletjes om in slaap te komen’

Journalist Paulien Derwort interviewde voor deze VIVA drie stellen met verschillende interraciale samenstellingen. Ze sprak over de vooroordelen en obstakels die zij zelf ook heeft moeten overwinnen. Door haar relatie met haar Surinaams-Hindoestaanse vriend Steven is ze zich bewust geworden van kleur en privilege. ‘Als je een relatie krijgt met iemand van kleur, zit je eerste rang om te zien wat racisme betekent.’ Witte mensen schieten helaas nog altijd snel in de verdediging als het om racisme gaat of roepen dat ze kleurenblind zijn.

De Keniaans-Nigeriaanse schrijfster Valerie Ntinu zegt hierover op platform Oneworld: ‘Mijn partner en ik worden zelden openlijk geconfronteerd met afkeer van onze interraciale samenstelling; de voorvallen waren eerder impliciet. Dat komt door een kleurenblinde houding tegenover racisme. Daarmee bedoel ik dat met name witte mensen doen alsof raciale privileges niet langer bestaan.’

Vergis je niet: openlijk racisme staat dankzij de Black lives matter-beweging prominent op de agenda, maar er is nog veel te doen. Mijn advies? Probeer eens een andere bril, luister en leer van een ander. Ook – of júíst – als dat ongemakkelijk is.

Tot volgende week!

Debby Gerritsen

Hoofdredacteur VIVA

Volg Debby ook op social media:

VIVA nieuwsbrief

Iedere week de leukste nieuwsbrief van Nederland in je mailbox?

Foto Kee & Kee @ Sticky Stuff Met dank aan Zara, Ferraggio