Debby: ‘Ik werd wakker met een enorme kater en giga schuldgevoel’

Debby

De kater komt later

Ik las een bericht over een 30-jarige dronken vrouw die werd aangehouden nadat ze bij de invordering van het rijbewijs van haar eveneens beschonken vriend de politie belemmerde, uitschold en trapte.

Ik beeldde me in hoe de druktemaker na een nachtje brommen met een gigan-tische kater wakker werd. De gierende paniek in haar lijf en de lichtflitsen die door haar hoofd schoten terwijl de herinneringen van de avond langzaam naar boven kwamen. Wat. Heb. Ik. Gedaan?!

Ik dacht terug aan die keer dat ik zelf in kennelijke staat de tram uit ben gezet. Een van de meest gênante momenten in mijn actieve drinkende bestaan. Na een paar flinke bellen wijn op een zonnig terras stapte ik zwevend van de alcohol en de muziek in mijn oren de tram in en ging op de laatste vrije stoel zitten.

Terwijl ik naar mijn ov-kaart zocht om in te checken, tikte een controleur in burger mij op m’n schouder. Waarom ik niet had ingecheckt en of ik mijn ID-kaart wilde laten zien. Op zwartrijden stond een boete van vijftig euro. Ik deed mijn koptelefoon af en probeerde de man uit te leggen dat ik niet van plan was om zwart te rijden, maar dat ik mijn kaart zo snel niet kon vinden.

Te laat. ‘Uw ID-kaart graag, mevrouw.’ De tram stond nog stil en ik zocht naar de uitgang, maar dat ging niet meer. Achter hem stonden twee kleerkasten in burger en terwijl ik begon te schreeuwen ‘wie hij wel niet dacht dat hij was’ en ‘of hij trots was op zichzelf’ en hoe hij heette want ‘dan zou ik zijn manager weleens bellen’ ging de tram rijden en hoorde ik iemand achter mij om versterking vragen.

Inmiddels kon de hele tram meegenieten van mijn scheldkanonnade en niet veel later zag ik een wit busje met zwaailichten de tram inhalen. Twee haltes verder werd ik door de kleerkasten aan mijn armen opgetild en met spartelende beentjes de tram uitgezet. Daar had ik twee opties: betalen of mee naar het bureau. Een volle tram keek toe hoe ik schoorvoetend mijn pinpas trok. De volgende ochtend werd ik wakker met een gierende kater en een knoeperd van een schuldgevoel en ik riep: ‘Ik drink nooit meer!’

Het is daarna nooit meer zo uit de klauwen gelopen, maar dat nooit meer drinken, is niet helemaal gelukt. Sterker nog, de laatste maanden is mijn wijnconsumptie aardig gestegen; ik noemde de lockdown daarom ook wel gekscherend de slokdown.

Lees ook
Debby: ‘Mijn borsten zijn klein en ik heb regelmatig aan een vergroting gedacht’

Vorige week liep ik na een lange zomeravond door de duinen richting de auto (nuchter!) en passeerde twee vrolijke dames die elkaar de steile helling ophielpen. Ik vond het een lief gezicht, maar de dronken man achter mij zag kennelijk iets heel anders, want hij kon het niet nalaten om luidkeels zijn afkeur over de kledingmaten van de dames te ventileren. ‘Eigen schuld, moet je maar niet zo veel vreten.’

Ik moest denken aan vrouwen als Tatjana Almuli en Mayra Louise de Wilde die op de barricades staan voor meer body positivity, maar te pas en te onpas dit soort verwensingen naar hun hoofd krijgen. Oók van nuchtere types. Des te meer respect heb ik voor Tatjana die vol trots in bikini schittert op onze cover. Daar kan ik nog heel veel van leren.

Tot volgende week!

Debby Gerritsen

Hoofdredacteur VIVA

Volg Debby ook op social media:

Instagram | Twitter

VIVA nieuwsbrief

Iedere week de leukste nieuwsbrief van Nederland in je mailbox?

Foto Kee & Kee @ Sticky Stuff Met dank aan Zara