Dertigersdilemma

‘Mijn naam is Daisy en ik heb een dertigersdilemma’ is misschien niet de beste eerste zin van een sollicitatiebrief. Maar veel verder dan dat lijk ik niet te komen.

Nog geen dertig, maar volgens alle bestaande heb-ik-een-dertigersdilemma-tests heb ik er absoluut een. Een heel vette dikke, zo blijkt uit alle vijftien uitslagen die ik aandachtig heb gelezen. En nu ik erachter ben dat ik een dertigersdilemma heb, neem ik haar overal mee naartoe. Ik ga met haar naar bed en word met haar wakker. Zo zaten we van de week nog samen achter mijn dikke trage laptop – ik ben nu eenmaal gek op retro – te staren naar wederom een witte pagina. Er kwam niks uit mij en aan mijn dilemma hoef ik niks te vragen; die maakt alles nog ingewikkelder. Dus ik stak nog een sigaret op, waar ik me vervolgens schuldig over voelde. Mijn dilemma deed daar nog een schepje bovenop. Dus stak ik er nog één op. En nog één. En nog één. En toen waren ze op en haalde ik geheel BH-loos – dat zag niemand; het enige voordeel van mijn bijna-jongensborst – een nieuw pakje ‘schuldgevoel’.

Van ‘flierefluiter’ naar ‘fulltime-levensgenieter’ naar ‘fucking nobody’. De dertig hijgt in mijn nek, mijn eierstokken rammelen en de eindstreep van mijn studie ligt voor mijn gevoel aan de andere kant van de wereld. Stiekem denk ik – mijn dilemma waarschijnlijk ook – dat ik heel ‘ambitieus’, ambitieus wil zijn, maar dat ik eigenlijk het liefst in een tuinpak en birkenstocks, met een bakfiets vol kinderen met snotneusjes, boodschappen doe om vervolgens heerlijk te koken voor iedereen die ik zo ontzettend liefheb. Want is dat niet eigenlijk waar het leven om draait; liefde?

CC foto: bicameral