Het dieet dat laxeerpil heet

Misselijk, vol, ranzig, bah, dik, vies, smerig. Idioot, nietsnut, stom wijf, vet varken. Dikke armen, vette buik, onderkin. Sinaasappelhuid, een reet als een poffertjespan. Dikke korte benen, vierkante prop.

En nog een keer:
Misselijk, vol, ranzig, bah, dik, vies, smerig. Idioot, nietsnut, stom wijf, vet varken. Dikke armen, vette buik, onderkin. Sinaasappelhuid, een reet als een poffertjespan. Dikke korte benen, vierkante prop.

En nog een keer. En nog een keer. En nog een keer. Dat was het riedeltje in mijn hoofd als ik vond dat ik teveel gegeten had. En dan nam ik een laxeerpil. Of twee. Of drie. Vier. Vijf. Tot ik amper rechtop kon staan en ik heel de dag naar het toilet moest rennen. Of gewoonweg niet meer van de pot afkwam.

Echt dik ben ik nooit geweest. Maar toen ik na een flinke buikgriep vier kilogram minder woog, kreeg ik compliment na compliment. Zo raakte ik meer en meer gefocust op mijn lichaam.
Ik begon met gezonder eten. Dat ging goed. Heel goed. Misschien iets te goed.
Ik verlegde continue mijn grens. Nog één kilootje. Als die kilo er dan af was, dacht ik weer: Nog één kilo.

Eindelijk iets waar ik goed in was; afvallen. Ik sportte als een idioot. Ik at te weinig of niet. Controle. Iedereen at, behalve ik. Sterk, zo voelde ik me op zo’n moment. Als mensen mij mager noemden, zag ik dat als een compliment. Want dat is precies wat ik wilde zijn: Mager, magerder, magerst.

Soms dacht ik: nu kan je wel dat koekje eten. Maar als ik het dan at, kon ik er niet van genieten. Voor ik het doorslikte, stikte ik in mijn schuldgevoel.
Wat heb je nu gedaan?! Dik varken dat je er bent. Jij nietsnut, je kan ook helemaal niks! En iedereen ziet het; je bent aangekomen. Iedereen kijkt naar je. Wedden dat je morgen een kilo zwaarder bent?!

En dan nam ik een laxeerpil. Eerst één. Een pure uitvlucht. Het eten moest, moest, moest eruit. Als ik de kramp in mijn buik voelde, de pijn die soms echt ondraaglijk was, kwam ik tot rust. Dan zou alles weer goed komen.

Uiteindelijk nam ik steeds vaker een pil. Zelfs als ik amper iets gegeten had. Ik haalde ze bij verschillende winkels. Bij één winkel kon ik ze zelf pakken. Dat was dan ook mijn favoriete winkel. Bij de ander vroeg ik zogenaamd om een laxeermiddel voor mijn oma. En zo kwam ik steeds weer aan pillen.

De pillen beheersten op een gegeven moment mijn leven. Tot de dag dat ik onwel werd. Ik viel flauw. Keihard tegen een muur. Toen ik bijkwam, lag ik als een hoopje ellende in mijn eigen poep. De helft van mijn gezicht kapot geschuurd langs de muur plus een enorm blauw oog. En een scheur in mijn oogkas, bleek later.

Moeite met eten heb ik nog steeds. Maar ik blijf heel ver van de laxeerpillen vandaan. Maar soms, heel soms…

Beeld: thinkstock
Viva Ongecensureerd is het anonieme account waarmee Viva-bloggers blogs schrijven die ze liever niet plaatsen onder hun eigen naam. Elke week vind je op deze plek een onthullend blog, geschreven door één van de bloggers. Wie welk stukje heeft geschreven, blijft geheim…