Dik kind

dik kind

Laatst zat ik met twee vriendinnen en drie kinderen aan tafel. We aten een bij elkaar geraapt zooitje van soep, tosti’s en broccoli. Het was zondag en echt zin om te koken hadden we niet. Toch waren we stiekem een beetje trots op ons menu. We hadden tenslotte ook friet kunnen gaan halen.

Hoewel het vaak genoeg drama aan tafel is bij ons, gaat dat meestal over andere zaken dan het eten op zich. A1 lust bijna alles en A2 is een kliko, dus wat dat betreft heb ik niks te klagen. Aangezien ik al een jaar of tien meestal aan de lijn doe, weet ik ook wat gezond is en wat niet. De regel bij ons is geen snoep voor 15.00 uur. Na drieën is het of een koekje of een snoepje.

Groot was mijn verbazing dus ook dat mijn moeder na een middagje oppassen concludeerde dat A1 te veel snoepte. Niet dat ze snoep had gekregen, maar ze had er wel de hele dag om gezeurd. Ook vond mijn moeder dat ze misschien wat aan de zware kant was en dat we moesten opletten dat ze straks niet gepest zou gaan worden met haar gewicht.

Ik schrok. Ik begon mijn dochter te observeren, zette haar op de weegschaal (waarop zij denkt haar voeten te meten, haha) en hield haar eetpatroon nauwkeurig in de gaten. Ook zocht ik haar BMI op en werd daar niet blijer van. Ze zat op het randje blijkbaar van gezond gewicht en overgewicht.

Nog altijd was ik perplex. Zo dik is ze namelijk niet. Zag ik het verkeerd? Had ik door altijd maar te lijnen een verkeerd beeld van gezond eten en een gezond lijf gekregen? Ik vroeg het een voedingsdeskundige, die keek naar de BMI en me het advies gaf om het brood met magere kipfilet en magere smeerkaas te beleggen, in plaats van boterhamworst of pindakaas.

Toen werd ik kwaad. Volkomen onredelijk, aangezien ik zelf de hulp had gezocht. Moest ik mijn dochter van amper vier jaar al aan de magere producten zetten? Ik vond het eigenlijk niet kunnen. En ja, ik vond het zelfs zielig.

Een week later moest ik op het consultatiebureau zijn. Ik wapende me al tegen het onvermijdelijke commentaar wat ik zou krijgen op het gewicht van mijn dochter. Het bleef echter stil. Ze zat keurig op de lijn: met haar gewicht weliswaar boven het gemiddelde, maar met haar lengte ook. Voorzichtig vroeg ik of ze niet in de gevarenzone zou komen, als we op deze manier doorgingen, maar ook dat was niet het geval. Mijn dochter was niet te dik, noch aan de dikke kant en zou ook met het voedselpatroon wat ze nu had niet dikker worden.

Eenmaal thuis gaf ik mezelf een flinke rotschop dat ik zo aan mezelf was gaan twijfelen. Het is ook wat: eerst ben je dolgelukkig dat je een kind hebt dat goed eet en vervolgens ga je met argusogen kijken naar dat voedsel. En ook al ben ik gerustgesteld, ik neem A1 vaker mee fietsen of wandelen. Wat meer beweging kan geen kwaad. Ook al zit ze heerlijk in haar vel.

CC foto: desmondbaidjoe