Nee, jouw kop is kermis

Ik ben dik. Niet zo dik als ik een jaar geleden was en als we lekker zo door blijven gaan is er volgend jaar nog veel meer vanaf, maar op dit moment ben ik nog een redelijke Chubby Checker (die zelf overigens helemaal niet chubby was).

Lekkere hamburger
Die strijd met m’n gewicht is inmiddels al een paar jaar aan de gang, en sinds ik een jaar geleden eindelijk gestopt ben met diëten (mag ik die eten?) en begonnen ben met gewoon gezond eten en af en toe een snack, lijk ik eindelijk aan de winnende hand (al duurt het echt nog wel even voor ik die Rocky-trap op kan rennen zonder dat m’n rollen de Mambo doen). Die snack nuttig ik graag op zaterdag, omdat zaterdag wat mij betreft een ideale verwendag is. Lekker over de markt lopen, de geur van verse pinda’s opsnuiven (of helaas van dampende vis als de wind verkeerd staat) en een lekkere hamburger eten met curry en mayo en veel rauwe ui. Juist omdat het doorsnee snacken verleden tijd is, kan ik me de hele week verheugen op die hamburger op zaterdag en geniet ik er tien keer meer van.

Zo ook afgelopen zaterdag. Ik had het broodje goddelijkheid in mijn handen en stond op het punt de carnivoor in me naar buiten te laten komen, toen iemand me op de schouder tikte en zei: ‘Denk je wel aan de lijn?’ Of zoals de universele kutopmerkingvertaalmachine zegt: ‘Hey blubber, past dat broodje er nog bij in je sportbh?’ Ik sta op zo’n moment behoorlijk met m’n mond vol tanden, waar die vol zou moeten zitten met goddelijke hamburger. Niet omdat ik beledigd ben, maar omdat ik oprecht niet begrijp wat iemand ertoe zet om zo’n opmerking te maken. Ik ken genoeg mensen die zo’n emotionele last hebben van de strijd tegen de kilo’s, dat hen de trek spontaan was vergaan. Effectief dieetplan zou je denken, jezelf omringen met botte figuren, maar op de lange termijn werkt dat niet, geloof me, ik woon in Lelystad.

‘Wow, jij bent ook dik geworden’
Maar het kan nog véél erger. Vroeger was ik niet dik, dat is pas gekomen toen mijn moeder overleed en ik het gat dat zij achterliet trachtte te vullen met zelfgebakken taart. Het komt dan ook regelmatig voor dat ik mensen tegenkom die me nog kennen uit mijn tante Sidonia-periode. Het begint dan meestal met wat koetjes en kalfjes, het ‘hey hoe gaat het nu met jou, spreek je nog wel eens iemand van dan en dan?’ en dan ineens is ie daar: de opmerking. ‘Nou, jij geniet ook van het leven he, zo te zien’, of het iets subtielere ‘jeetje, jij bent ook veranderd zeg’, of gewoon het superlompe: ‘Wow, jij bent ook dik geworden he?’ Het maakt me niet uit hoe vaak het gebeurt, mijn mond valt open van verbazing als iemand het zegt (en niet om er koekjes in te doen).

‘WTF, nee jouw kop is kermis, flikker toch een eind op man!’ is zo’n beetje de gedachte die dan bij me opkomt. Wederom niet omdat ik beledigd ben, je kunt me niet beledigen door me dik te noemen, simpelweg omdat het is wat ik ben (noem je me een gore vetzak, dan gaan we een ander gesprekje voeren). Maar wat ik niet begrijp is wáárom mensen het doen, wat voor goeds kan er in godsnaam uit zo’n opmerking komen, welk ander nut heeft het dan iemand de grond in trappen met kennis die hij / zij al bezit? Alsof ik die kilo’s niet stuk voor stuk zelf via m’n mond naar binnen heb gewerkt en na zo’n opmerking ineens denk: ‘Wát? waar komt die pens ineens vandaan?’ Alsof ik in een willekeurig gesprek tegen iemand zeg: ‘jeetje, jij hebt ook een grote puist op je kin he?’, ‘van jouw haardos is ook weinig meer over he?’, ‘goh, vuilnisman, en je wilde nog wel zo graag piloot worden’. Waarom, waarom, WAAROM? Hou toch gewoon je bek man, als je niets aardigs te zeggen hebt. Tegenwoordig heb ik er een standaard antwoord op: ‘Vind je dat nou aardig om te zeggen?’ Dat houdt de gesprekken lekker kort.

Aardig
Tegelijkertijd is het ergens natuurlijk ook wel een beetje hypocriet. Want over een jaartje, als mijn lijf veranderd is van golfplaat naar triplex, zal ik ongetwijfeld stiekem hopen dat mensen het merken en tegen me zeggen: ‘goh, jij bent ook afgevallen he?’ terwijl ik dat dan stiekem ook gewoon zelf allang weet. Maar dat is anders, dat is aardig, lief, constructief, warm en al die andere dingen die ik zo mooi vind aan het leven. De andere kant daarvan zal ik waarschijnlijk wel nooit begrijpen. Wees toch gewoon aardig voor elkaar. Zo moeilijk is dat niet.

Beeld: zurijeta / 123RF Stockfoto