Dik zwanger

zwanger en dik

Het ligt aan mij, denk  ik. Dat is meestal zo. Zeker als ik zwanger ben. Dan staan de emotionele luxaflex ineens open en komt alles (excusez le mot) binnen. Vooral als het over mijn uiterlijk gaat. Je zou zeggen dat ik er na drie zwangerschappen aan gewend ben. Dat mensen mijn buik interessant vinden. Of althans de grootte ervan, dan.

Stikjaloers ben ik op mijn schoonnicht, die qua grootte zeker niet mocht klagen (en er prachtig uitzag!) en dat leuk vond. Die het niets kon schelen als men zei dat ze zo’n megagrote buik had. Nee, dat hoorde ook zo, vond ze en ze dartelde vrolijk verder op haar roze wolk.

Nee, dan ik. Laatst was ik bij de slager en kwam daar een oude kennis tegen. Ze vroeg hoe ver ik was. Vijf maanden, antwoordde ik. Nou, dan wilde ze me nog veel sterkte wensen. Verbaasd keek ik haar aan. Hoezo dat? ‘Nou, als je nu al zo dik bent….’

Serieus, ik had haar zo in de gehaktmachine willen duwen. Waar slaat dat op? En dat was niet de enige opmerking. Ook moest ik tijdens mijn eerste zwangerschap al horen dat ik zeker bijna moest bevallen (20 weken). Of dat ik zeker de verkeerde bevaldatum in mijn hoofd had, want die moest zeker een maand eerder zijn gezien mijn dikke buik. Of: zoohoo, jij groeit al goed hè (12 weken). Of: weet je zeker dat het er geen twee zijn? Of gewoon: Jezus, wat ben jij al dik.

Hoe ga je daarmee om? Natuurlijk kan ik wel lachen als een boer met kiespijn en dan jolig roepen dat het me niet uitmaakt, maar zo voel ik dat helemaal niet. Ik vind het eigenlijk best mooi. Bovendien ben ik altijd eerder rond dan hoekig geweest, dus het past ook bij mijn lijf. Ik heb twee geweldige kinderen gekregen met een fantastisch geboortegewicht (niet dat dat er waarschijnlijk iets mee te maken heeft), en ja, ik kwam al twee keer twintig kilo aan.

Wat ik me dus afvraag is: waarom? Waarom zeg je zoiets tegen een zwangere vrouw? Waarom zeg je niet gewoon: jij hebt een mooie buik? Waarom moet het dik of behoorlijk of iets dergelijks zijn? Ik begrijp het gewoon niet. Waarom is een zwangerschap een excuus om eens lekker eerlijk te zijn over het uiterlijk van een ander (want ook de ‘goh, wat zie jij er slecht uit, je krijgt zeker een meisje’ is vaak gehoord)? Ik vind het zelf al moeilijk genoeg om te accepteren dat ik daadwerkelijk overal dik word. En dat ik straks weer keihard moet werken om het eraf te krijgen. Maar ja, zoals ik al zei: het zal wel aan mij liggen. Kon ik mijn hormonen maar leren dat het alleen belangrijk is, hoe ik mezelf vind.