Diplomazwemmen

Vorige week stond ik nog heel gespannen door een raam te staren met allemaal nerveuze ouders om mij heen. Daar in het zwembad lagen onze kinderen te dobberen. Zwemjuffen ijsbeerden langs het water, met een clipboard in de hand waarop notities werden gemaakt. Zo nu en dan werden er aanwijzingen geschreeuwd naar kinderen: ‘Strek je armen, maak je lang.’ We verstonden het niet, maar de gebaren die erbij werden gemaakt spraken voor zich. Naast me panikeerde een moeder: ‘Oh jee, dat is mijn kind. Als hij nu maar niet zakt.’

Machteloos
Zo onschuldig als proefzwemmen klinkt is het niet. Er wordt veel strenger gekeken dan bij het feitelijke diplomazwemmen. In de weken oefenen naar het afzwemmen toe, hebben wij als ouders naast onze kinderen mogen zwemmen. Met het proefzwemmen moeten ze het echt alleen doen. Het hele bad ligt vol met spetterende kinderen waarvan de handelingen nauwkeurig worden bekeken. En als ouder sta je machteloos toe te kijken. Het is voor ons bijna een grotere beproeving dan voor de kinderen, die niet lijken te beseffen wat er vanaf hangt. Doen ze het niet goed dan zit je weer weken achter elkaar in het zwembad te wachten totdat je je kind mag afdrogen. En het kost een duit, zwemles.

Doodknuffelen
Na het afwerken van de verplichte verrichtingen zochten drie zwemjuffen elkaar op. Ze evalueerden de prestaties van onze kinderen en dat duurde minutenlang. ‘Moet dit nu zo lang duren,’ mopperde een moeder nerveus. Daarna werd een groep kinderen naar de douches gestuurd. Een vijftal kinderen moest blijven, zij gingen opnieuw het water in. Ik zag niet wat ze daar moesten doen, want Wessel behoorde tot de groep kinderen die klaar was. Ik had geen idee of dat een goed teken was of niet, totdat hij mij een brief in de handen duwde waarop de datum stond van het diplomazwemmen. Ik kon hem wel doodknuffelen.

Eye of the tiger
En zaterdag was het zo ver. In mijn zwembroek stond ik naast mijn zoon. Mijn ouders, mijn vrouw en dochter Myrthe zaten in het publiek, dat een erehaag rond het zwembad vormde. Op de klanken van ‘Eye of the tiger’ mochten we naar de startblokken lopen. Overal flitsten fototoestellen. Er klonk applaus. Wessel klom volledig gekleed op het startblok en ik ging naast hem staan in mijn zwembroekje, waarvan de stof flinterdun aanvoelde. We torenden boven het publiek uit. Wat Wessel voelde op dat moment weet ik niet, maar ik stond er niet op mijn gemak. Je staat er toch als zwembroek met een heleboel lijf er omheen.

Gracieus
Het duurde even voordat we het water in mochten springen, want eerst moest het volume van de muziek worden weggedraaid. Mijn lijf is niet echt Rockywaardig, dus het kon me niet snel genoeg gaan. Maar vanaf het moment dat we in het water verdwenen was dat gevoel gelukkig weg. Als nijlpaarden gracieus door het water kunnen glijden, kunnen mensen van alle soorten en maten dat ook. Daar zwommen we, gebroederlijk naast elkaar. Wessel zwom de helft van de baan op zijn buik en de andere helft op zijn rug. Daarna klom hij zwaar van het vele water in zijn kleding uit het zwembad. Ik trok zijn kleding uit en samen gingen we op weg naar de volgende uitdaging: hij mocht door het gat gaan zwemmen.

Zonder bandjes
Het is enorm suf om mee te zwemmen tijdens het diplomazwemmen. Samen met je kind ben je ineens een twee-eenheid, terwijl het eigenlijk om het kind zou moeten gaan. Als ouder dobber je er maar een beetje naast en aan het eind word je door de zwemjuf gelauwerd voor je geringe prestaties. Dat is een tikkeltje gênant. Gelukkig richtte de zwemjuf die het diplomazwemmen presenteerde zich daarna meteen tot de kinderen: ‘Jullie willen straks in de vakantie natuurlijk zonder bandjes zwemmen? Nou dat kan hoor. Jullie zijn allemaal geslaagd voor diploma A.’

En daarmee was het eindelijk zover: Wessel kreeg zijn A-diploma, een prachtig en kleurrijk kartonnetje, het bewijs voor zijn zwemvaardigheid.

CC Foto: Privébezit