Discriminatie is nooit positief

Het afgelopen halfjaar was mijn man op zoek naar werk. Dat is best lastig als je in geen enkele minderheidsgroep valt.

‘Bij gelijke geschiktheid gaat de voorkeur uit naar een vrouw’ is een algemeen geaccepteerd zinnetje in een vacature. Op de plek van ‘vrouw’ kun je ook invullen ‘sollicitant van niet-Nederlandse afkomst’, bijvoorbeeld. Nou is mijn man een man (joh!) en zo Nederlands als maar zijn kan.

Gestimuleerde discriminatie
De vacaturediscriminatie gaat echter nog verder dan een voorkeursbeleid. Naarmate hij langer op zoek was naar werk, viel op dat er bijzonder veel vacatures zijn waarbij het grootste deel van de beroepsbevolking wordt uitgesloten. Deze vacatures zijn specifiek bedoeld voor het aan het werk zetten van jongeren met een Wajong-uitkering. Dit wordt niet alleen door werkgevers geïnitieerd, maar zelfs gestimuleerd door de overheid.

Werkgevers krijgen allerlei financiële voordelen als ze een ‘wajongere’ aannemen, waardoor het zeer aantrekkelijk is om deze groep aan het werk te zetten. En op zich is het natuurlijk goed dat jonggehandicapten aan het werk komen. Maar moet dat ten koste gaan van mensen die net zo goed werkloos zijn, en in veel gevallen ook een uitkering ontvangen?

Goed voor je eigenwaarde

Ik vind van niet. Wat mij betreft bestaat er niet zoiets als positieve discriminatie, want door de ene groep voorrang te geven, zet je de andere op een achterstand. En het lijkt me ook niet goed voor het gevoel van eigenwaarde van de voorgetrokken groep. Stel dat je als allochtone vrouw een baan krijgt waarbij in de vacature iets stond over ‘gelijke geschiktheid’. Heb je die baan dan omdat je de beste kandidaat bent, of vanwege het voorkeursbeleid? Daar zou ik niet zo zeker van zijn. En dan voel je je toch weer gediscrimineerd. Niet bepaald positief.

CC foto: Victor1558