Dodelijke deadlines

Ik leef op deadlines. Nu doen we dat allemaal wel een beetje, alleen heet het dan niet altijd een deadline. Dan heet het ‘nog twee weken om een cadeautje voor de verjaardag van mijn beste vriendin te kopen’ of ‘nog een uur om de afwas te doen, de was op te hangen en mijn grafhoofd af te werken met make-up’. Dat zijn in principe natuurlijk ook gewoon keiharde deadlines.

Wacht!
Alles waar een tijdsbepaling bij komt kijken, treed ik met gepast wantrouwen tegemoet. Ik plan mijn trip met het openbaar vervoer bijvoorbeeld het liefst een halfuur te vroeg, omdat ik een kei ben in mijn trein of bus missen. De vermoedelijke reden voor mijn eeuwige busmisserij heb ik laatst ontdekt: de klok in mijn slaapkamer loopt 8 volle minuten achter. Doe mij maar een ritje met de auto, of nog liever: op de fiets (mits het niet met bakken uit de hemel komt, natuurlijk). Dan kan ik mijn eigen tijd indelen en wat extra gas op die lollie gooien als ik te laat dreig te komen.

Struisvogel
Nu ben ik echt een pro als het op deadlines aankomt. Op het negeren ervan, bedoel ik dan. En dan niet eens de werkgerelateerde, maar wel de exemplaren die met mij persoonlijk te maken hebben. Samen met mijn uitgeverij heb ik bijvoorbeeld bedacht dat er in 2014 twee boeken van mij uitkomen. Dat is supertof enzo, maar het vereist wel wat strakke planning en ook ijzeren discipline als het op het halen van deadlines aankomt.

Het kan wel
Mijn plan was simpel genoeg: eerst boek 1 schrijven, netjes op tijd inleveren en dan boek 2. Hoe het gaat is: ik ben tussendoor vaak bezig met boek 2 en heb in de afgelopen twee maanden het eerste hoofdstuk van boek 1 een keer of negen herschreven. Gisteren realiseerde ik me dat ik nog maar een kleine drie maanden heb om het af te schrijven, dus besloot ik mijn hele dag aan schrijven te besteden. Gevolg: ik blokkeerde volledig en was de hele dag bezig met mezelf afleiden (9GAG maakt meer kapot dan je lief is). Voor het slapengaan deed ik nog een laatste, halfhartige poging en – BAM! – ik perste er zo 3000 woorden uit. Hoe dan?

Ik luister slecht naar mij
Het mag duidelijk zijn: hoe graag ik het ook wil, ik functioneer niet altijd even goed onder zelfopgelegde deadlines. Wat overigens wel heel goed helpt is als andere mensen een ultimatum stellen. ‘Lis, zou je dit artikel dan en dan in willen leveren?’ werkt tien keer beter dan mijn eigen rode koeienletters in mijn agenda: BOEK INLEVEREN!!!, met vijf weken later de werkelijke deadline van mijn uitgever.

En nu heb ik ook nog een kwartier besteed aan het tikken van deze blog. My deadline just got deadlier.

Beeld: Zev