Doe je het gratis?

Als je uitgekeken bent op de hashtag #kutouders, kun je voor de gein eens gaan zoeken op #redacteur #vacature. Dat doe ik ook af en toe. Laatst kwam ik een fantastische functie tegen. Alle eisen waren exact wat ik ze kon bieden en de werkzaamheden leken me fantastisch. Toen scrolde ik verder omlaag en… O.

Liefdewerk oud papier
‘Op vrijwillige basis,’ meldde de vacaturetekst doodleuk, na me helemaal enthousiast te hebben gemaakt over de functie. Mijn omhooggekropen mondhoeken zakten weer naar neutrale stand. Hmz. Dus ik schrijf teksten voor jullie, trek mensen naar jullie website, steek kostbare tijd en moeite in het genereren van content en daar krijg ik voor terug… Helemaal niets. O wacht, wel liefde natuurlijk. Heel veel dankbaarheid.

Geen rooie cent
Worstel maar eens een willekeurige berg vacatures in de communicatie of journalistiek door en je zult zien: zo’n beetje de helft bestaat uit jobs op vrijwillige basis. Waar je dus geen rooie cent voor krijgt. En het stomme is: mensen doen het nog ook. Denk je bijvoorbeeld dat ik mijn banksaldo spek met het tikken van deze Vivablog? Think again. Ik krijg een abonnement op het blad en een hele leuke groep collega’s, maar daar kan ik natuurlijk mijn brood niet mee beleggen. Of nou ja, het zou wel kunnen, maar ik geloof dat kannibalisme strafbaar is. Toch doe ik het, want hé, ik schrijf nu wel voor Viva. Toevallig.

Ambachtelijk geschreven
Wat ik nooit zie, is een vacature voor een vrijwillige slager. Of een bakker op filantropische basis. Is er toevallig ergens iemand die een driesterrenmaaltijd voor mij wil koken? Voor gratiesh? Het probleem is denk ik dat schrijven geen ambacht is. Ik lever geen fysiek product. Als ik klaar ben met mijn werk, ligt er geen knapperig, pasgebakken brood op tafel. Er staat geen versgemetseld muurtje overeind. Wel ligt er soms een tijdschrift of een volgekrabbeld notitieblok op tafel, maar that’s it.

Ik typ wel even een brood voor je
Het is een beroep dat ontstaan is uit een passie, dus vallen mensen al snel terug op: ‘Ah, maar je vindt het zelf toch ook leuk?’ of: ‘Kun jij even wat tekst bedenken voor op mijn website? Voor jou is dat echt vijf minuten werk en ik ben er een dag mee bezig.’ En dat is de meerwaarde van mijn expertise. Ik kan niet veel (ik bedoel, heb je me weleens een rondje zien rennen? Of een som zien oplossen?), maar in schrijven ben ik dan weer wél goed. Daar mag dus best voor betaald worden. (En daarnaast blijf ik lekker mijn brainfarts gratis op de Vivawebsite kwakken. Je weet wel, tot ik rijk en beroemd ben, zodat ik kan zeggen: ‘You can’t afford me!’)

Foto: Rasmus Andersson