Dokter, wat doet u nu?!

Als er iets is waar is een hekel aan heb, is het een ziekenhuisbezoek. Niet omdat ik bang ben voor ziekenhuizen, hoor. Al steken ze zes naalden in m’n arm. Het enige waar ik mee zit, is die afspraak die je tegenwoordig beter met Obama schijnt te kunnen maken dan met het AMC. Ik wist al heel lang dat ik weer een bezoekje moet brengen aan het ziekenhuis, maar vandaag werd wederom bevestigd waarom ik zolang heb gewacht om het ‘simpele’ telefoontje te plegen.

Op heterdaad
‘Welkom bij de (…)kliniek van het AMC,’ klonk het door de telefoon. Mooi hè, ik kon met m’n patiëntennummer gaan zitten zwaaien, terwijl mijn oren misbruikt werden door een hinderlijk keuzemenu, omdat ik minimaal tien minuten aan die lijn kon gaan hangen. Want daarop volgde: ‘Alle medewerkers zijn momenteel in gesprek. U wordt zo spoedig mogelijk geholpen.’ Da’s ook zoiets; die onontkoombare wachtrijen. Wat bij mij altijd leidt tot hele genante acties, omdat ik altijd denk genoeg tijd te hebben om uit verveling achterlijk te doen vlak voordat er opgenomen wordt. Zo ook vandaag, waarbij ik een keiharde boer liet net toen er opgenomen werd. Ook hallo.

Agressietraining
Terwijl mijn gegevens erbij gehaald werden, liet de beste vrouw me mijn woordje doen. Na een jaartje of drie onderbrak ze me met de mededeling dat het te lang geleden was dat ik het AMC had bezocht en ik een verwijzing van de huisarts nodig had. Come again? Ik had zojuist mijn hele levensverhaal aan een wildvreemde opgehangen, stond wellicht nog lekker op de speaker ook en kon als kers op de taart ook nog te horen krijgen dat ik niet de juiste persoon voor me had. Mezelf kalmerend, belde ik de dokterspraktijk. ‘Welkom bij de…,’ Ik dacht dat ik gek werd. Waarom werken die mensen überhaupt nog als ze hun taken massaal afstaan aan automatische berichten?

Iets met kastjes en muren
‘Tussen twaalf en twee zijn wij alleen telefonisch bereikbaar voor spoedeisende hulp.’ Dat zijn van die momenten waarop je jezelf uit pure wanhoop serieus gaat afvragen of je spoedeisende hulp nodig hebt of dat je iets zal doen waardóór je spoedeisende hulp nodig hebt. Ik keek op de klok. Half twee. Oké, fuck it, ik wacht wel. Om twee over twee hing ik weer aan de telefoon, waarna ik opnieuw te woord werd gestaan door het keuzemenu en vervolgens te horen kreeg dat ik voor het maken van afspraken tussen acht uur en tien uur ’s OCHTENDS kon bellen. Wat er daarna gebeurde, weet ik niet meer. Wel werd ik wakker in een kamer die verdacht veel leek op Ground Zero.

Wat een frustratie met dipsaus. Waarom kan ik niet gewoon het ziekenhuis binnenwandelen, mezelf legitimeren (ze weten nota bene wie ik ben), een paar druppels Sosha in een doorzichtig buisje laten glijden en ‘m weer splitten? Ik heb het gehad. Vanaf vandaag mankeer ik gewoon nooit meer wat.

Beeld: thinkstock