Domme reacties onder blogs

Domme vragen bestaan niet, dat heeft mijn moeder me geleerd. Domme reacties bestaan daarentegen wel, dát heeft internet me geleerd.

Een jaar of twee geleden heb ik de bewuste keuze gemaakt om geen reacties meer te lezen onder online artikelen, blogs enzovoort. De reden? Ik krijg er moordneigingen van. In de basis is het natuurlijk een prachtig idee, dat iedereen die een mening heeft, deze kan ventileren. In de praktijk is het echter vaak een beerput van geuite frustraties die werkelijk helemaal niets met het onderwerp te maken hebben, maar eerder een reflectie zijn van de gemoedstoestand van de persoon in kwestie.

Complottheorieën
De Telegraaf spant wat mij betreft de kroon (en is dan ook precies de site die ervoor heeft gezorgd dat ik geen reacties meer lees). Het verloop van de reacties is altijd identiek. Het begint met een paar reacties die daadwerkelijk iets met het onderwerp te maken hebben, daarna volgen de ‘waar gaat het heen met deze wereld’ opmerkingen (die vaak totaal geen hout snijden), met vlak daarna een paar opmerkingen over graaicultuur, politici, Wilders (men vindt altijd een reden om Wilders te noemen), en een paar opmerkingen van die ene persoon die al jaren niet meer in Nederland woont, en daar zo blij mee is dat hij elke dag op een Nederlandse site zit om dat te verkondigen. Tot slot komen de reacties die beginnen met: ‘Ja, mensen….’ alsof het volk toegesproken wordt, met als grote finale een aantal complottheorieën waar geen touw aan vast te knopen is.

Ik kots jou uit’
De echte reden dat ik echter geen reacties meer wil lezen, is de disproportionele boosheid waarmee de gemiddelde reactie geplaatst wordt. Ten eerste verzanden reacties onder een artikel vaak in wedstrijdjes ver-plassen, waarbij de een het standpunt van de ander omver probeert te hakken, waarbij niemand echt leest wat er is gezegd en daardoor niemand in de gaten heeft dat er al vier reacties waren met dezelfde inhoud. Dat maakt niet uit, het is immers geldingsdrang, het zegje moet gedaan worden. Maar als je af en toe leest hoe ongekend pissig er gereageerd wordt op zaken waar pissigheid helemaal geen plaats heeft, dan word je daar naar van. Op deze site (waarvan ik uiteraard wel de reacties lees, dat lijkt me logisch) valt het tegenwoordig wel mee, maar ik heb wel eens bloggers dingen toegewenst zien worden omdat men zich niet helemaal kon vinden in de inhoud: ‘ze zouden je moeten ontslaan!’, ‘ik kots jou uit’, ‘je bent een misselijk product van deze maatschappij’ zijn dan nog de mildere varianten. Echt? Zo vijandig? Zo naar en zo fanatiek omdat je vindt dat iemand niet kan schrijven? Want daar ging het om bij de betreffende blogger.

Dan moet je dood
Een mooier voorbeeld dan het koningslied was er niet begin dit jaar. John Ewbank had een liedje geschreven, daar was half Nederland het niet mee eens, en als je alles bij elkaar optelde, was de conclusie dat hij eigenlijk maar beter dood kon gaan. Want hij had een heel slecht liedje geschreven. Dan moet je dood, volgens de online gemeenschap anno 2013. Het is uiteraard de keerzijde van de anonimiteit van het internet en ik vind het ontzettend jammer, want het zorgt ervoor dat de mooie, lieve en soms hartverwarmende reacties verzuipen in een bak stront die er door een groepje zure medemensen over wordt uitgestort.

Het engste van alles vind ik, als ik me per ongeluk toch weer eens heb laten verleiden tot het lezen van reacties onder nieuwsartikelen (terwijl ik mezelf heb voorgenomen dat écht nooit meer te doen), dat je geen idee hebt wie het zijn. Idealiter zijn mensen die nare, haatdragende en imbeciele reacties plaatsen het uitschot van de maatschappij. In werkelijkheid zijn het waarschijnlijk de mensen waar je op zaterdag tussen loopt terwijl je vers brood haalt op de markt, naar wie je vriendelijk knikt en denkt, wat een aardige man is dat toch. En eigenlijk moet je dat maar zo houden.

Onwetendheid is een zegen.

Beeld: 123RF