Doodsbedreigingen

Ik weet best dat de wereld om ons heen steeds harder wordt. En dat er met de komst van social media geen drempels meer zijn om te mogen roepen wat je maar wilt. En toch was het alsof ik een klap in mijn gezicht kreeg toen ik zag dat mijn kind op Twitter werd doodgewenst.

Afzeiken, wie is er niet groot mee geworden?
Commentaar leveren op anderen; de meeste mensen doen dat wel in min of meerdere mate. Ik in ieder geval wel, daar kom ik eerlijk vooruit. En dan doel ik vooral op wat ik zoal op televisie voorbij zie komen. “Jeetje, wat een lelijke jurk” of “Zo, die heeft ook niet vooraan gestaan met het uitdelen van de neuzen” zouden zomaar zinnen kunnen zijn die ik roep tijdens het kijken van bijvoorbeeld een talentenjacht. Heerlijk kritiek uiten, vanuit mijn luie stoel.

Natuurlijk doe ik dit dan in de beslotenheid van de eigen woonkamer, maar toch… als je kandidaat bent van een talentenjacht of meedoet aan een programma als Boer zoekt Vrouw, dan doe je dat niet om afgezeken te worden op je uiterlijk, een accent of kledingkeuze. Toch?

Sociale media: één open riool
Niet dat het zo heel erg is als het binnenskamers blijft, maar met de komst van de sociale media komt die huiskamermening ineens gewoon op straat te liggen. Openbaar. Door iedereen te lezen… ook diegene die het aangaat. En dat is niet altijd even leuk.

Ik dacht daar zelf nooit zo heel erg over na, totdat één van mijn kinderen te zien was in een televisieserie. Vooraf had ik wel bedacht dat ik eventueel negatieve reacties zoveel mogelijk van hem weg zou houden, maar ik had me in mijn stoutste dromen niet kunnen bedenken hoever die reacties zouden gaan.

Natuurlijk, mijn zoon is nogal een haantje de voorste en ik kan me dan ook best voorstellen dat hij snel opvalt in de massa. En dat mensen daar een mening over hebben. En dat dat niet altijd even positief hoeft te zijn. Waar ik niet bij stilstond was hoe ongenuanceerd mensen zich uit kunnen laten over een kind van amper 9 jaar oud.

Dat kind moet dood!
Reacties als ‘wat een aanstellerig kutkind’ tot aan ‘ik haat hem, ik schijt op hem, wat een k****rkind is dat’, alles kwam voorbij. Er waren ook zat leuke reacties, maar op de één of andere manier lees je daar heel snel overheen. Ben je daar minder vatbaar voor.

Het meest frappant was nog dat ik zelfs een kennis (die niet wist dat ik zijn moeder was) betrapte op commentaar wat er niet om loog. Ik was met stomheid geslagen. Het ging hier tenslotte wel om mijn kind!

Ja, mijn zoon was op televisie. En ja, niet iedereen zal hem even leuk hebben gevonden. Maar hoe ziek is dit land als negenjarige kinderen dood worden gewenst (Echt waar! Meerdere keren zelfs!) gewoon omdat ze op televisie als ‘irritant’ worden ervaren. Het schokkendst? 85% van dit soort reacties kwam van kinderen zelf af. Dat is dan de toekomst.

Leermomentje
Ach, ik heb ervan geleerd. Na de eerste aflevering heb ik niet alleen hem, maar ook mezelf in bescherming genomen. Gewoon, door niet meer te kijken op de diverse sociale media. En daarnaast denk ik nu zelf zeker wel vier keer na voordat ik iets roep op Twitter, Facebook etc. Omdat ik zelf heb morgen ervaren hoe pijnlijk woorden kunnen zijn.

Wat dat betreft snap ik de uitdrukking ‘schelden doet geen zeer’ ook niet zo goed. Het doet namelijk hartstikke zeer. Alleen zitten de littekens niet zichtbaar aan de buitenkant.

© Beeld: Shutterstock