Doorgedraaide coaches

Vrijdagavond is voor mij altijd een ouderwets televisieavondje. Met sinds twee weken weer terug van weggeweest….the Voice of Holland. Waar sommigen de talentenshows de neus uit komen, kan ik er geen genoeg van krijgen. Fantastisch om te zien hoeveel talent er nog rondloopt in ons kleine kikkerlandje. Dit seizoen van the Voice lijkt het alleen wel of het talent wat op het podium haar uiterste best staat te doen bijzaak is geworden.

Daar waar het vorige edities tijdens de blind auditions vooral spannend was of en wie van de jury om zou draaien, lijkt het nu vooral een wedstrijd wie van de coaches als eerste doordraait. De chemie van het subtiele pesten tussen Roel van Velzen en Nick & Simon is ingeruild voor een tegen elkaar opbiedende bende bekende Nederlanders die niet zozeer lijken te vechten voor nieuw talent, maar meer strijden om hun moment in de spotlight.

Op de ene hoek zit (net als vorig seizoen) Trijntje, die qua expressie steeds meer op Jerney Kaagman gaat lijken. Op de andere hoek zit een Italiaan met losse handjes (echt waar, Marco Borsato verzwikt nog een keer zijn pols als hij zo met zijn handjes blijft wapperen) die met behulp van door John Ewbank geschreven commentaren (aldus Ali B.) dappere pogingen tot amateurtoneel onderneemt.

Nieuwkomer Ali B. blijkt verder alles behalve kort van stof. Hij probeert op zijn eigen oprechte manier poëtische teksten te fabriceren, wat vervolgens leidt tot commentaren als “Dit talent is de kameel tussen de koeien, de moeite waard om voor te remmen als je in de auto langs het weiland rijdt”. Een tekst om even te herkauwen zullen we maar zeggen. Op het moment dat alledrie deze coaches door elkaar heen zitten te schreeuwen klinkt er vanuit de vierde en laatste stoel een kreet als “Oh, wat ben jij løk”. Want ook Ilse de Lange is als nieuwe coach aangeschoven en probeert op geheel eigen wijze haar Twentse steentje bij te dragen aan het jurygeweld programma.

Begrijp me goed, het is niet zo dat ik de coaches niet sympathiek vind, ik vind alleen dat ze dit seizoen iets teveel zendtijd krijgen. Het draait niet om hen, het draait om onontdekt talent. Genieten wil ik! Van pareltjes als Mitchell bijvoorbeeld, die vorige week met zijn versie van “the redemption song” van Bob Marley ervoor zorgde dat ik als een natte dweil voor de televisie zat te janken. Wat een mooie stem en wat een prachtige man. Dáár wil ik alles over weten en over horen, niet de ‘verkooppraatjes’ waarmee de coaches hem probeerden binnen te loodsen. Dat moment duurde namelijk bijna twee keer zolang als zijn hele optreden. Had de man gewoon nog een keer laten zingen denk ik dan.

Het lijkt erop dat ze het afgelopen vrijdag eindelijk een beetje begonnen te snappen toen Julia op het podium stapte, een meisje van 17 jaar oud, gewapend met een grote gitaar. De versie die zij ten gehore bracht van “Oops, I did it again” van Britney Spears was ronduit briljant en leek in de verste verte niet meer op het origineel. De jury was net als ik onder de indruk en begon direct na het optreden weer met een potje verbaal vrij worstelen om Julia in hun kamp te krijgen.

Maar toen dit wonderkind uiteindelijk haar keuze had gemaakt, leek het wel alsof de jury ineens weer doorkreeg waarvoor het podium van de show eigenlijk bedoeld was. Om talenten als Julia een plek te geven. Zodat Nederland kan zien dat de vijver nog lang niet leeggevist is, ook al zijn we al vele talentenshows verder. Voor het eerst was ik blij met Trijntje, Ali, Ilse en Marco. Ze deden het enige juiste wat je kunt doen na zo’n fantastisch optreden….ze gaven haar het podium terug en vroegen om een toegift. Het was geweldig…..

Bron foto: rtl4