Een dikke vrouw

Mijn schoonzusje is dik. Heel dik. Niet afgelopen-week-iets-te-veel-koekjes-dik, maar meer Jezus-wat-is-er-met-jou-gebeurd-dik. Enorm eigenlijk. Ik had haar al een paar maanden niet meer gezien en ik schrok me kapot toen ik haar vrijdagmiddag weer zag: ze was de vorige keer zeker de helft slanker. In een paar maanden tijd is ze uitgegroeid tot het formaat van een volwassen walrus die voor de aankomende winter een serieuze speklaag heeft aangemaakt. Het leek wel alsof ze sinds de laatste keer dat ik haar zag voor twee gegeten heeft. En dat kan nog wel eens kloppen ook.

Verstopt meisje
Er zit een meisje in haar. Een heel echt piepklein meisje, veilig verstopt in die dikke, ronde buik. Een echt mensje met echte handjes, echte voetjes en een echt kloppend hartje. Ik vind het bizar. En tegelijk vind ik het het mooiste dat er is. In de paar maanden dat ik mijn schoonzusje niet gezien heb, is er in haar buik iets gebeurd dat ik, hoewel ik heus op school geleerd heb hoe dit in zijn werk gaat, onbegrijpelijk vind. Ik bleef maar roepen: “Er zit een baby in je buik! Er zit een baby in je buik!”. Met een twinkeling in haar ogen antwoordde ze dan lachend:”Ik weet ervan, Jes. Ik weet ervan.” Het is het eerste kindje van mijn broer en ik word oom. Ik kan er maar niet over uit.

Jeukende tepels
Ook mijn broer, naast mijn schoonzusje de hoofdverantwoordelijke voor de steeds verder opzwellende ballonbuik, is al net zo gelukkig als zijn meisje. Hij is een man-man, die bier drinkt, trots is op zijn buikje (“Weet je wat dat gekost heeft?!”), en voornamelijk over technische details van auto’s praat. Maar zijn normaal gesproken minutenlange monologen over bougies, torsiestangen en allerlei andere dingen die op een auto zitten maar waar ik geen idee heb van wat ze doen, gaan nu over placenta’s, onderwaterbevallingen en jeukende tepels. Het is wel duidelijk: hij is ook zwanger.

En ik stiekem ook een beetje. Gistermiddag ben ik op mijn fiets gestapt en naar de stad gereden. Daar heb ik een minuscuul roze jasje gekocht, met bloemetjes en beertjes er op. Het is bizar schattig, en lijkt tussen de gitaren, backpacks en mijn mountainbike in de kamer een beetje out of place. Maar dat kan me niks schelen.

Over een paar weken, zodra mijn kleine nichtje haar weg naar buiten gevonden heeft, zullen alle andere vrouwen in mijn leven plaats moeten maken. Dan is er nog maar één vrouw in mijn leven. Ik kan niet wachten. Hopelijk blijft die buik lekker groeien.