Een goed begin is nog helemaal niks

geen

Vol goede moed beginnen. Ik ben er een kei in.

Idyllische dingetjes
Vlak na de Tour for Life  van 2012 liet ik optekenen dat ik volgend jaar de hele toch zou fietsen. Ik had toch al fietservaring, en daarnaast zou ik nog een jaar de tijd hebben om te trainen. Tijd zat om nog tien kilo af te vallen, zodat ik die tien pakken suiker niet mee hoef te slepen wanneer ik de Alpe d’Huez op moet. Genoeg tijd om eindeloze tochten over de Utrechtse Heuvelrug te maken. De zon op mijn gezicht, de wind in mijn haren, en meer van die idyllische dingetjes.

Begin november begon ik vol goede moed met spinnen. Och mensen, ik spinde mijn dikke kont eraf. Ik at ook gezonder, en echt waar: de kilo’s verdwenen als sneeuw voor de zon die we toen nog zagen. Ik had me nog nooit zo goed gevoeld.

Maar toen. De vriend, die ik leerde kennen tijdens de Tour for Life en die ik al snel nooit meer los wilde laten, belde me.

Een stukje voorgeschiedenis:
Mijn huisgenote in Utrecht zou dit voorjaar naar Den Haag verhuizen, en dan zou De Vriend bij mij intrekken. Omdat mijn huis in Utrecht zo fijn is. Omdat we zo graag bij elkaar zijn. En omdat je in dat geval niet te lang moet treuzelen. Nergens goed voor.

Enfin. De Vriend belde me. Hij had promotie gekregen op zijn werk. Maar dat betekende dat hij niet naar Utrecht kon verhuizen, maar in Brabant moest blijven. Daar zit zijn werk. Maar ja, wat moesten wij dan?

Ik sprak met hem, en vroeg raad aan vrienden en familie. Maar algauw waren we eruit: we zouden samen iets gaan zoeken. En om een lang verhaal kort te maken: sinds zaterdag wonen we samen in Den Bosch. Of all places.

Ik wilde sauzen, en mijn oogballen behouden
En dat verhuizen is enig, maar ook tijdrovend. Door al het huizen zoeken, inpakken, opruimen, verven en meubels zoeken schoot het fietsen er nogal bij in. Vooral omdat ik door al dat geplan al schuimbekkend in bed lag en moest huilen bij het idee van hele zaterdagen op de fiets spenderen, waardoor ik niet kon sauzen of inpakken. En het weer hielp deze maand ook niet. Het was telkens zo koud dat, wilde ik mijn oogbollen behouden, ik beter niet op de racefiets kon gaan zitten.

Daar ging mijn goede begin. Vol goede moed begonnen, maar nu al weken niet gefietst. En zaterdag moet ik de Ronde van Vlaanderen fietsen. 130 kilometer. Dat samenwonen is nu al het leukste dat ik in tijden heb gedaan, maar sportief gezien heb je er geen klap aan. Al heb ik wel verdomd sterke armspieren gekregen van het sjouwen van de bank. Telt dat ook, beste fietsers?