Een jaar achter zijn kont

Precies een jaar geleden stond ik op een camping in Frankrijk. Twee mannen kwamen aanrijden. Eentje kende ik nog niet. Ik gaf hem een hand. We spraken eventjes met elkaar. En nu woon ik met hem samen. 

Vandaag rijden we naar Duitsland en de dag daarna rijden we door naar Italië. Ik heb hier het afgelopen jaar gemekkerd, gezeurd en geklaagd over alles wat ik moest doen en laten om uiteindelijk aan deze week te beginnen.

Van de Ronde van Vlaanderen fietsen bij 3 graden boven nul.
Van vloeken tegen de harde wind.
Van mijn gewonnen Lowlandskaartje verkopen omdat ik moet trainen.
Van om zes uur ’s ochtends opstaan om op de Mont Ventoux de hitte voor te zijn.
Van de diëtiste die me van mijn liefde voor koolhydraten probeerde te genezen.

Van al die domme klasjes die ik volgde bij de sportschool om mijn buikspieren in bedwang te houden.
Van die stomme fietsbroek waarin mijn kont enorm lijkt.
Van een aanrijding waarbij ik een scheurtje in mijn elleboog opliep.
Van voorzichtig weer fietsen en huilen van de pijn.
Van fietsen in Girona en niemand tegenkomen.
Van zo kapotgaan dat ik bijna moest huilen.
Van de mooiste momenten en de kloterigste momenten.

Van al die dingen. Het was een fantastisch jaar. En vooral omdat die jongen, met wie ik een jaar geleden op die camping stond te praten, ineens mijn vriendje werd. Omdat we het zo leuk hadden, en waarom zou je de sprong dan niet wagen, nietwaar? En dat was precies de reden waarom we na een half jaar gingen samenwonen. Omdat het zo leuk is. En daarom fietsen we nu al een heel jaar achter elkaar aan. Urenlang heb ik dit jaar naar zijn kont zitten kijken.

En dat verveelde nooit.
Komende week gaan we dan eindelijk de Tour for Life fietsen. Op www.tourforlife.nl kunnen jullie elke dag een filmpje zien met een verslag van de dag. Als jullie een blond meisje in een zwart shirt zien, die achter een smalle jongenskont aanfietst, dan ben ik het.

Tot over een tijdje, Viva-vrouwen! Andiamo!